مى‌شود. پس چون گناهى را در ميان آنها ببيند، همين او را غمگين كند، و از ديدن آن او را بد آيد. پس رسول خدا صلى الله عليه و آله را غمگين مكنيد و او را شاد و خوشحال گردانيد».

٥٨٦/ ٤. على روايت كرده از پدرش، از قاسم بن محمد زيّات، از عبداللَّه بن ابان زيّات و او در نزد امام رضا عليه السلام صاحب قدر و جاه بود كه گفت: به خدمت امام رضا عليه السلام عرض كردم كه دعا كن براى من و براى اهل خانه من. حضرت فرمود كه: «آيا من چنانم كه اين را نكنم؟ به خدا سوگند كه اعمال شما در هر روز و هر شب بر من عرض مى‌شود». راوى مى‌گويد كه: من اين را بسيار بزرگ شمردم. حضرت به من فرمود كه: «آيا كتاب خداى عزّوجل را نمى‌خوانى: «وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ»؟» فرمود: «به خدا سوگند كه مؤمن، على بن ابى‌طالب عليه السلام است» (و باقى امامان نيز مؤمنانند كه در آيه مذكورند و چون امير المؤمنين عليه السلام رأس و رئيس ايشان است، و علاوه بر اين، آنچه از براى آن حضرت ثابت است، از راه امامت از براى ايشان نيز ثابت است، لهذا حضرت به ذكر آن حضرت اكتفا نمود. و قطع نظر از اين كرده، اختصاص با مطلوب و صدر حديث، منافات دارد).

٥٨٧/ ٥. احمد بن مهران، از محمد بن على، از ابوعبداللَّه صامت، از يحيى بن مُساور، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت اين آيه را ذكر فرمود كه: «فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ»، و فرمود: «به خدا سوگند كه مؤمن، على ابن ابى‌طالب عليه السلام است».

٥٨٨/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از وشّاء كه گفت:

شنيدم كه امام رضا عليه السلام مى‌فرمود: «اعمال شما بر رسول خدا عرضه مى‌شود؛ خواه آن اعمال نيكويى‌ها و طاعات باشد و خواه بدى‌ها و معاصى».

٣٠. باب در بيان اين‌كه راهى كه تشويق به استقامت در آن شده، ولايت على عليه السلام است‌

(و در بعضى از نسخ كافى، چنين است كه: باب در بيان تفسير بعضى از آيات كه در شأن ائمّه فرود آمده است).

٥٨٩/ ١. احمد بن مهران، از عبدالعظيم بن عبداللَّه حسنى، از موسى بن محمد، از يونس بن يعقوب، از آن‌كه او را ذكر كرده، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در قول‌