آن‌كه علم را تعليم مردم كند از شما، او را مزدى است، چون مزد آن‌كه از او تعليم گرفته و او را فضل و زيادتى است بر متعلم. پس علم را از حاملان علم كه ائمه هدايند، بياموزيد و آن را به برادران خويش تعليم دهيد؛ چنانچه علما آن را به شما تعليم داده‌اند».

٦٣/ ٣. على بن ابراهيم، از احمد بن محمد برقى، از على بن ابوحمزه، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود كه: «هر كه خيرى را به كسى تعليم كند، او را چون مزد كسى است كه به آن عمل نمايد». به خدمت آن حضرت عرض كردم كه: پس اگر متعلم آن علم را به غير خويش تعليم دهد، اين مزد از براى معلم اول جارى خواهد بود. حضرت فرمود كه: «اگر آن را به همه مردمان تعليم دهد، اين مزد از براى او جارى گردد». عرض كردم كه: پس اگر بميرد نيز چنين خواهد بود؟ حضرت فرمود كه: «و هر چند بميرد».

٦٤/ ٤. به همين اسناد، از محمد بن عبدالحميد، از علاء بن رزين، از ابو عُبيده حذّاء، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه آن حضرت فرمود كه: «هر كه باب هدايتى را تعليم كسى دهد، او را چون مزد كسى است كه به آن عمل كند و اين گروه عاملان، چيزى از مزدهاى ايشان كم نمى‌شود. و هر كه باب ضلالتى را تعليم كسى دهد، بر او چون گناهان آنان است كه به آن عمل كرده‌اند و اين گروه عاملان، چيزى از گناهان ايشان كم نمى‌شود».

٦٥/ ٥. حسين بن محمد، از على بن محمد بن سعد روايت كرده و آن را مرفوع ساخته، از ابوحمزه، از على بن الحسين عليه السلام كه فرمود آن حضرت: «اگر مردم بدانند كه چه منفعت‌ها در طلب كردن علم است، هر آينه آن را طلب كنند؛ هر چند كه به ريختن خون‌ها و فرورفتن در درياها باشد.

به درستى كه خداى تبارك و تعالى وحى فرمود به سوى دانيال، كه دشمن‌ترين بندگان من به سوى من، آن جاهلى است كه حق اهل علم را سبك شمارد و اقتداى به ايشان را ترك نمايد.

و به درستى كه دوست‌ترين بندگان من به سوى من، آن پرهيزگارى است كه طالب ثواب بزرگ باشد و هميشه با علما باشد و حليمان را پيرو و از حكيمان قبول كند» (مراد از علما-/ چنان‌چه بعضى گفته‌اند-/ علماى شيعه است و از حكيمان، اوصيا و از حكيمان، پيغمبران).

٦٦/ ٦. على بن ابراهيم، از پدرش، از قاسم بن محمد، از سليمان بن داوود مِنقرى، از حَفص بن غياث روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود كه: «هر كه‌