و كان الفراغ من كتابة ترجمة هذه النسخة على يد الاقلّ الخاطي الجاني ابن محمد علي الأردكاني، زين العابدين فى يوم السبت الثاني من شهر رجب المرجب سنة ثمان و ثلاثين و مأتين بعد الألف من هجرة من اوتى القرآن و سبعا من المثاني-/ صلى اللَّه عليه و آله الطاهرين المبرئين من الكسل و التوانى-/ و لعنة اللَّه على أعدائهم المستغرقين فى بحار الآمال والاماني.

به رسم رايج در ميان پيشنيان كه براى صرفه‌جويى در قلم و كاغذ و چاپ و شايد دليل و يا انگيزه‌هاى ديگر، همه مطالب در اين نسخه، پشت سر هم و بدون پاراگراف بندى، قلمى شده و تمام يك صفحه كتاب در ٣١ سطر كتابت شده است. براى تفكيك آغاز و پايان احاديث، غالباً علامت دايره شكلى در پايان احاديث گذاشته شده، و در برخى از احاديث هم چنين علامتى گذاشته نشده است، و نيز خطى افقى بر بالاى سند و رجال احاديث كشيده شده و بس. البته براى برجسته شدن آيات قرآن كريم، و اشعار عربى و يا ديگر عبارت‌هاى عربى و گاهى پاره‌اى از توضيحات افزوده، در ترجمه هم اين روش انجام شده است.

تعداد اواق جزء نخست اين نسخه، ٢٣٤ صفحه است.

نوع نگارش اين نسخه، حسب معمول نوشته پيشينيان، بدون آوا و سجاوند و به هم چسبيدن نوع حروف ربط به كلمات و نيز آن دسته از كلماتى است كه قابل الصاقند است.

نسخه شيخ زين العابدين كه ٣٧٧ صفحه دارد، و در ١٢٣٨ ه كتابت آن تمام شده، چنين پايان يافته:

و كان الفراغ من كتابة ترجمة هذه النسخة، على يد الأقل الخاطي الجاني ابن محمد على الاردكاني، زين العابدين، يوم السبت الثالث و العشرين من شهر جُمادى الثانية ثمان و ثلاثين و مأتين بعد الالف من هجرة.

وى نوشته خود را با اين اشعار خاتمه داده:

غريق رحمت ايزد كسى باد		كه كاتب را به الحمدى كند ياد
گر بر هم زده بينى خط من، عيب مكن‌		كه مرا محنت ايام به هم بر زده است‌

٢. نسخه دوم تحفة الاولياء كه به شماره ٢٦٣٩ نسخ خطى كتابخانه مركزى دانشگاه تهران نگه دارى مى‌شود[١]، مرحوم استاد دانش‌پژوه اين نسخه را نسخه اصل مؤلف دانسته است و گويا چنين نسبتى، بر اساس نوشته‌اى در پايان نسخه است. و كان الفراغ من ترجمة هذه النسخة على يد ... و اين عبارت، البته حاكى از ترجمه اصول الكافى از سوى اردكانى است، و دلالت روشن بر كتابت آن از سوى وى ندارد.

هر برگ اين نسخه، بيست و يك سطر نوشته دارد، و با نسخه پسر، چندان از جهت نگارش و قلم تفاوتى ندارد. و همان علائم و اختصارات كه در نسخه پيش گفته شد، در اين نسخه هم ديده مى‌شود. با اين تفاوت كه در اين نسخه، عنوان باب‌ها، بر بالاى برگ‌ها نوشته شده، و در پايان هر چند برگ، مهر مترجم را هم بر خود دارد. البته كه گويى حاشيه و افزوده دارد. چه اين كه در متن فعلى چنين است:

در پايانِ جزء نخست اين نسخه آمده است:

تمام شد جزء دوم از كتاب حجت از كتاب مستطاب كافى كه اين كتاب، ترجمه آن است و در عقب اين كتاب، در مى‌آيد كتاب ايمان و كفر ان شاء اللَّه.

و در دو سوى اين كلمات، نوشته شده: صورت خط المترجم ادام اللَّه أيّامه.

اين عبارت هم كتابت نسخه را مؤلف با ترديد مواجه مى‌كند؛ چه اين كه در پايان نسخه، همان گونه كه آمد، نشانى از خط مترجم داده شده، و مهرى بر پايان آن دارد كه بر بالايش نوشته شده: صحّ. كه مترجم بر آن صحه گذاشته است. و در پايان همين جزء ياد شده چنين آمده است:

و كان الفراغ من ترجمة هذه النسخة على يد مترجمه الخاطي الجاني ابن محمد حسن، محمد على الأردكاني فى ليلة الأربعاء الحادي و العشرين من شهر ربيع الثاني، سنة سبع و ثلثين و مأتين بعد الألف من هجرة من اوتي القرآن العظيم و سبعاً من المثاني-/ صلّى اللَّه عليه و آله الطاهرين المبرئين من الكسل و التواني-/ و لعنة اللَّه على أعدائهم المستغرقين فى بحار الآمال و الأماني.

[١]. فهرست دانشگاه تهران، ج ١٠، ص ١٥١٧.