آنچه را كه نمى‌دانيد طلب دانستن آن مكنيد، با وجودى كه به آنچه دانا شده‌ايد، عمل نكرده باشيد؛ زيرا كه علم، هر گاه به آن عمل نشود، ثمره ندارد، مگر آن‌كه صاحبش بر كفر خويش مى‌افزايد و از خدا دورتر مى‌شود».

١١٥/ ٥. محمد بن يحيى از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سِنان، از مفضّل بن عمر، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: ناجى، به چه چيزى شناخته مى‌شود؟ فرمود كه: «هر كه كردارش موافق گفتارش باشد، شهادت خدا به نجات از براى او ثابت است. و هر كه كردار او موافق گفتارش نباشد، موضع وديعه و امانت است» (يا امانت را به او سپرده‌اند. يعنى: ايمان و اعتقادش به طور عاريه است كه از او خواهند گرفت).

١١٦/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، و آن را مرفوع ساخته كه گفت: امير المؤمنين عليه السلام فرمود در بعضى از سخنان خود كه به آن خطبه خواند، بر سر منبر كه: «اى گروه مردمان، چون بدانيد، عمل كنيد به آنچه دانستيد تا باشد كه شما راه راست يابيد. به درستى كه عالمى كه به غير علم خود عمل نمايد، چون جاهل سر گردانى است كه از بى‌خودى جهل خود به هوش باز نيايد. بلكه به حقيقت چنين دانستم كه حجت بر او بزرگ‌تر است و حسرت و اندوه بر اين عالم كه از علم خويش بيرون آمده (چنانچه مار از پوست بيرون آيد). يعنى: از آن اعراض نموده، بيشتر است از حسرت بر اين جاهل كه در جهل خويش سرگردان است؛ هر چند كه هر دو سرگردانند و هلاك خواهند گرديد.

و خويش را در اضطراب ميفكنيد كه شك مى‌كنيد و شك مى‌كنيد كه كافر مى‌شويد و خويش را رخصت و دستورى مدهيد كه سهل انگارى مى‌كنيد و در حق، سهل انگارى مكنيد كه نقصان مى‌كنيد. به درستى كه از جمله حق خدا بر شما آن است كه در دين دانا شويد و از جمله دانش آن است كه فريفته نشويد. به درستى كه خيرخواه‌ترين شما از براى خويش، آن است كه اطاعت پروردگار خويش را بيشتر نمايد و از همه شما فرمان برنده‌تر باشد.

خيانت‌كارترين شما با خويش، معصيت‌كارترين شما است كه پروردگار خويش را بيش از همه نافرمانى كند. هر كه خدا را اطاعت كند، ايمن و شاد گردد و هر كه خدا را معصيت نمايد، نوميد و پشيمان شود».