(بنا بر آنچه در بعضى نسخه‌ها واقع شده، معنى آن مى‌شود كه در آن آيه، در غير راهى كه دارد مى‌رود و آن را مى‌دزدد. بنا بر بعضى نسخه‌ها، معنى آن است كه آن آيه را تحريف مى‌كند. ظاهر اين است كه هر دو، تحريف باشد و اول صحيح است. و خطاب حضرت در اين حديث، با علما اصحاب خويش بوده).

١٠٣/ ٥. محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، از حمّاد بن عيسى، از رِبعى بن عبداللَّه، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود كه: «عالم را مى‌رسد آن‌كه بگويد كه: خدا بهتر مى‌داند، چون او را سؤال كنند از چيزى و حال آن‌كه او را نمى‌داند، و غير عالم را روا نيست كه اين را بگويد».

١٠٤/ ٦. على بن ابراهيم، از احمد بن محمد بن خالد، از حمّاد بن عيسى، از حريز بن عبداللَّه، از محمد بن مسلم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود كه:

«چون يكى از شما را سؤال كنند از آنچه نمى‌داند، بگويد كه: نمى‌دانم و نگويد كه: خدا بهتر مى‌داند؛ زيرا آن شكى در دل صاحبش مى‌اندازد كه او نيز مى‌داند. و چون آن‌كه از وى سؤال شده بگويد كه: نمى‌دانم، سائل او را متهم نمى‌سازد».

١٠٥/ ٧. حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از على بن اسباط، از جعفر بن سَماعه، از چند نفر، از ابان، از زرارة بن اعيَن روايت كرده كه گفت: از امام محمد باقر عليه السلام سؤال كردم كه حق خدا بر بندگان چيست؟ فرمود: «آن‌كه بگويند آنچه را كه مى‌دانند، و بايستند در نزد آنچه نمى‌دانند» (كه چيزى نگويند).

١٠٦/ ٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عُمير، از يونس، از ابو يعقوب- كه اسحاق بن عبداللَّه است- از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود: «به درستى كه خدا بندگان خويش را ترغيب كرده به دو آيه از كتاب خود: يكى آن‌كه نگويند تا بدانند، و ديگر آن‌كه رد نكنند آنچه را كه نمى‌دانند. خداى عز و جلّ فرموده است: «أَ لَمْ يُؤْخَذْ عَلَيْهِمْ مِيثاقُ الْكِتابِ أَنْ لا يَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ»[١]، يعنى: «آيا گرفته نشد برايشان پيمانى كه در كتاب است (يعنى تورات) تا آن‌كه نگويند بر خدا مگر سخن راست و آنچه را كه حق باشد».

و فرموده است: «بَلْ كَذَّبُوا بِما لَمْ يُحِيطُوا بِعِلْمِهِ وَ لَمَّا يَأْتِهِمْ تَأْوِيلُهُ»[٢]، يعنى: بلكه تكذيب‌

[١]. اعراف، ١٦٩.

[٢]. يونس، ٣٩.