گاهى عاميانه، گاهى غريب، گاهى محلى و گاهى با استفاده از ادبيات رايج دربارى و تعابيرى ملوكانه است. براى نمونه براى دست نوشت و توقيعات صادر شده از ناحيه امام معصوم-/ عليه صلوات اللَّه-/ تعبيرهايى همچون فرمان همايونى به خط مبارك آن حضرت‌[١] به كار برده شده است.

همچنين، مترجم از عبارت‌ها و كلمات مترادف و هم معنا، از عربى و فارسى، بسيار استفاده كرده كه باعث حجم زياد ترجمه گرديده است.

١٢. قالب زبان و غالب واژه‌هاى به كار گرفته شده در اين ترجمه، فارسى است، در عين اين كه از واژه‌هاى عربى هم در ترجمه به فراوانى بهره گرفته شده است. كاربرد واژه‌هاى فارسى در اين ترجمه، نشان از آن دارد كه مترجم، كاملًا به ادبيات و كاربرد واژه‌هاى فارسى تسلط داشته است.

١٣. از روش موجود در اين ترجمه، تعيين موارد و مصاديق خارجى و عينى اشخاص و اشيا و اماكن و رخدادها و به سخنى، از اجمال در آوردن كلام است.

بعلاوه، مترجم گاهى براى نشان دادن معناى دوم عبارت، از «يا» استفاده كرده است.

١٤. مترجم، در جاهايى كه حديث و يا آيه‌اى تكرارى بوده، از ترجمه مجدد آن خودارى كرده، و تنها اشاره كرده كه در فلان جاى كتاب، چه پيش‌تر و چه پس‌تر، ترجمه شده است.

١٥. مترجم، گاهى در مباحث مناقشه برانگيز، برخى ديدگاه‌ها را ذكر كرده و خود نيز به اظهار نظر پرداخته است. و اين نشان از درايت وى از يك سو و توانايى او از سوى ديگر دارد. براى نمونه در تفسير آيه «وَاتَّقُواْ فِتْنَةً لَّاتُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُواْ مِنكُمْ خَآصَّةً»[٢] گفته است: گمان من، اين است كه لام در «لَاتُصِيبَنَّ» از سوى ناسخان قرآن، به اشتباه كتابت شده، و درست آن «لتُصِيبَنَّ» است، و دليل آورده كه در رسم الخط عثمانى، «لا» و «ل» هر دو يك گونه نوشته مى‌شده، و از اين رو ناسخان، به اشتباه افتاده‌اند.

و در ادامه از مجمع البيان هم قرائت بى الف را كه به امام امير المؤمنين و امام باقر عليهما السلام‌

[١]. حديث ٢٨٢.

[٢]. انفال، ٢٤.