٥٧٥/ ٢. حسين بن محمد روايت كرده است از مُعلّى بن محمد كه آن را مرفوع ساخته در قول خداى عزّوجلّ: «فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ»[١]، يعنى: «پس به كدام نعمت از نعمت‌هاى پروردگار خود تكذيب و انكار مى‌كنيد؟»، كه گفت: «آيا به پيغمبر تكذيب مى‌كنيد، يا به وصيى‌پيغمبر؟» و اين آيه در سوره الرحمن فرود آمد.

٥٧٦/ ٣. حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از عبداللَّه بن عبدالرّحمان، از هيثم بن واقد، از ابو يوسف بزّاز روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام اين آيه را تلاوت فرمود: «فَاذْكُرُوا آلاءَ اللَّهِ»[٢]، يعنى: «و به ياد آوريد نعمت‌هاى خدا را». حضرت فرمود كه: «آيا مى‌دانى كه نعمت‌هاى خدا چيست؟» عرض كردم: نه. فرمود كه:

«آن بزرگ‌ترين نعمت‌هاى خداست بر خلق خويش و آن، ولايت و دوستى ما است».

٥٧٧/ ٤. حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از محمد بن اورَمه، از على بن حسّان، از عبدالرحمان بن كثير روايت كرده است كه گفت: از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ دارَ الْبَوارِ»[٣]. حضرت فرمود كه: «مقصود از آن، همه قريش‌اند؛ آنان كه با رسول خدا صلى الله عليه و آله دشمنى نمودند، و براى او جنگ بر پا كردند، و وصيّت وصىّ او را انكار كردند».

٢٨. باب در بيان اين‌كه متوسمّين (و به فراست دريابندگانى) كه خداى عزّوجلّ ايشان را در كتاب خويش ذكر فرموده، ائمّه عليهم السلام اند و سبيل امامت در ايشان ثابت و لازم است‌

٥٧٨/ ١. احمد بن مهران، از عبدالعظيم بن عبداللَّه حسنى، از ابن ابى عُمير روايت كرده است كه گفت: خبر داد مرا اسباط زُطّى فروش‌[٤] و اسباط گفت كه: در خدمت امام جعفر صادق عليه السلام بودم، پس سائلى آن حضرت را سؤال كرد از قول خداى عزّوجلّ: «فِي ذلِكَ لَآياتٍ‌

[١]. الرحمن، ١٣.

[٢]. اعراف، ٦٩.

[٣]. ابراهيم، ٢٨.

[٤]. و زطّى، جامه‌اى است منسوب به سوى زُطّ، به ضمّ زاى معجمه و تشديد طاى مهمله، كه طائفه‌اى از اهل هندند.( مترجم)