از قاسم بن محمد، از على بن ابى حمزه، از ابوبصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه آن حضرت فرمود: «به درستى كه خداى عزّوجلّ را دو علم است: علمى است در نزد او كه كسى از خلق خود را بر آن مطلّع نساخته، و علمى است كه آن را به سوى فرشتگان و رسولان خويش افكنده. پس آنچه را كه به سوى فرشتگان و رسولان خويش افكنده، به ما منتهى شده است».

٦٦٣/ ٣. على بن ابراهيم، از صالح بن سندى، از جعفر بن بشير، از ضُريس روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه خداى عزّوجلّ را دو علم است: علمى است كه آن را بذل و بخشش فرموده، و علمى است كه آن را از خلائق پوشيده. امّا آنچه بذل فرموده، چيزى نيست كه فرشتگان و رسولان آن را بدانند، مگر آن‌كه ما آن را مى‌دانيم. و امّا آنچه از خلائق مستور است، آن علمى است كه در نزد خداى عزّوجلّ است در لوح محفوظ كه چون بيرون آيد نافذ و جارى است».

٦٦٤/ ٤. ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از محمد بن اسماعيل، از على بن نعمان، از سُويد قَلّاء، از ابو ايّوب، از ابوبصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه خداى عزّوجلّ را دو علم است: علمى كه غير از او كسى آن را نمى‌داند، و علمى كه آن را به فرشتگان و رسولان خويش تعليم فرموده. پس آنچه را كه به فرشتگان و رسولان خويش تعليم فرموده، ما آن را مى‌دانيم». باب نادرى كه ذكر غيب در آن است‌

٤٥. باب نادرى كه ذكر غيب در آن است‌

٦٦٥/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن عيسى، از مُعمّر بن خلّاد كه گفت: مردى از اهل فارس، از امام موسى كاظم عليه السلام سؤال نمود و به آن حضرت عرض كرد كه: شما غيب را مى‌دانيد؟ حضرت فرمود كه: «امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: علم از براى ما گشايش به هم مى‌رساند، پس مى‌دانيم و از ما قبض و گرفته مى‌شود، پس نمى‌دانيم. و فرمود كه: غيب، راز خداى عزّوجلّ است كه خدا آن را پنهان به جبرئيل عليه السلام رسانيد، و جبرئيل آن را پنهان به محمد صلى الله عليه و آله رسانيد، و محمد آن را پنهان به هر كه خدا مى‌خواست رسانيد».

٦٦٦/ ٢. محمد بن يحيى، از عبداللَّه بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از على بن رئاب، از سَدير صَيرفى روايت كرده است كه گفت: شنيدم از حُمران بن أَعْيَن كه از