٩٨/ ٤. محمد بن ابراهيم، از محمد بن عيسى بن عُبيد، از يونس بن عبدالرحمان، از آن‌كه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام كه آن حضرت فرمود: «عيسى بن مريم، بر پا ايستاد، خطبه خواند در ميانه بنى‌اسرائيل، پس فرمود كه: اى بنى‌اسرائيل، حكمت را بر جاهلان مگوييد، كه بر آن ستم كرده باشيد، و آن را از اهلش كه طالب آن باشند و قابليت آن را داشته باشند، منع مكنيد كه بر ايشان ستم نموده باشيد».

١١. باب در بيان نهى از گفتار بى علم‌

٩٩/ ١. محمد بن يحيى، از احمد و عبداللَّه-/ پسران محمد بن عيسى-/ از على بن حكم، از سيف بن عَميره، از مُفضّل بن يزيد روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «تو را نهى مى‌كنم از دو خصلت كه در اين دو خصلت، مردان هلاك شده‌اند: يكى آن‌كه تو را نهى مى‌كنم از آن‌كه خدا را عبادت كنى به باطل كه خدا آن را نفرموده باشد، و ديگر، آن‌كه مردم را فتوا دهى به آنچه نمى‌دانى».

١٠٠/ ٢. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى بن عبيد، از يونس، از عبدالرحمان بن حجاج روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود كه: «پرهيز كنيد از دو خصلت كه در اين دو خصلت، هلاك شده هر كه هلاك شده: بپرهيز از آن‌كه مردم را فتوا دهى براى خويش يا عبادت كنى به آنچه نمى‌دانى».

١٠١/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از على بن رئاب، از ابو عبيده حذّاء، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: «هر كه مردم را فتوا دهد، بى آن‌كه علمى داشته باشد، و هدايتى يافته باشد، فرشتگان رحمت و فرشتگان عذاب، او را لعنت كنند و به او ملحق شود گناه هر كه به فتواى او عمل كند».

١٠٢/ ٤. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد، از حسن بن على وشّاء، از ابان احمر از زياد بن ابى رجاء، از امام محمد باقر عليه السلام كه آن حضرت فرمود:

«آنچه را دانستيد بگوييد، و آنچه را ندانستيد، بگوييد كه: خدا، بهتر مى‌داند. به درستى كه مردى هست كه آيه را از قرآن بيرون مى‌آورد (به اين‌كه آن را بر معنيى حمل مى‌كند براى خويش) و در باب آن آيه، از بلندى به پستى مى‌افتد به آنچه دورتر است از مسافتى كه در ميانه آسمان و زمين است».