منصب آراسته‌ايد؟) فرمود: «ما خزانه‌داران علم خداييم، و ماييم ترجمان‌هاى امر خدا (كه آن را براى مردم بيان مى‌كنيم). و ماييم گروه معصومين كه خدا ما را از گناهان نگاه داشته، و خداى تبارك و تعالى امر فرموده به فرمان‌بردارى ما و از نافرمانى ما نهى فرموده. و ماييم حجت بالغه خدا بر هر كه در زير آسمان و در بالاى زمين است».

٧١٠/ ٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از عبداللَّه بن بحر، از ابن مُسكان، از عبدالرحمان بن ابى عبداللَّه، از محمد بن مسلم كه گفت:

شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «ائمّه، به منزله رسول خدا صلى الله عليه و آله اند، مگر آن‌كه ايشان پيغمبر نيستند و ايشان را حلال نيست از زنان آنچه پيغمبر را حلال مى‌بود» (يعنى: بيش از چهار زن به نكاح دوام بر سبيل اجتماع، و نيز زنى كه خويش را به پيغمبر مى‌بخشيد، و به محض اين، بر آن حضرت حلال مى‌شد بدون اجراى صيغه نكاح. و اين مخصوص آن حضرت بود؛ چنانچه حق تعالى در قرآن تصريح به آن فرموده). و حضرت فرمود كه: «امّا آنچه غير از اين باشد، ايشان در آن به منزله رسول خدايند».

٥٤. باب در بيان اين‌كه ائمّه عليهم السلام محدّث و مفهّم‌اند (كه فرشته ايشان را تحديث مى‌نمايد و خبر مى‌دهد و ايشان را تفهيم مى‌نمايد و مى‌فهماند)

٧١١/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حجّال، از قاسم بن محمد، از عبيد بن زراره روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام به سوى زراره فرستاد كه حَكَم بن عُتيبه را اعلام كند كه: «اوصياى محمد-/ عليه و عليهم السلام-/ محدّث‌اند».

٧١٢/ ٢. محمد، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از جميل بن صالح، از زياد بن سوقه، از حكم بن عُتيبه روايت كرده است كه گفت: روزى بر حضرت على بن الحسين عليه السلام داخل شدم، پس فرمود كه: «اى حكم، آيا مى‌دانى آن آيه را كه على بن ابى‌طالب عليه السلام كشنده خود را به آن مى‌شناخت، و مى‌شناخت به آن امور عظيمه‌اى را كه مردمان را به آن حديث مى‌كرد؟» حكم مى‌گويد كه: من با خود گفتم كه بر علمى از علوم على بن الحسين مطلّع شدم كه به واسطه آن همه اين امور عظيمه را خواهم دانست (يعنى: از كلام آن حضرت چنين مستفاد مى‌شود كه او نيز اين آيه را مى‌داند، از او استدعا مى‌كنم كه آن را به من تعليم كند).

حكم مى‌گويد كه: پس عرض كردم: نه، به خدا سوگند، كه من آن آيه را نمى‌دانم. و گفت‌