پس حضرت فرمود كه: «مرده در اين آيه، كسى است كه چيزى را نمى‌شناسد». و نورى كه به آن در ميان مردمان مى‌رود، «امامى است كه به او اقتدا مى‌شود» «كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها»[١] (كه ترجمه شد با صدر آيه). حضرت فرمود كه: «كسى است كه امام را نمى‌شناسد».

٤٨٢/ ١٤. حسين بن محمد روايت كرده است، از مُعلّى بن محمد، از محمد بن اورَمه و محمد بن عبداللَّه، از على بن حسّان، از عبدالرحمان بن كثير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه آن حضرت فرمود كه: «امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: ابو عبداللَّه جدلى بر امير المؤمنين عليه السلام داخل شد، حضرت فرمود كه: اى ابو عبداللَّه، مى‌خواهى تو را خبر دهم به تفسير قول خداى عزّوجلّ‌ «مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها وَ هُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ* وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ فِي النَّارِ هَلْ تُجْزَوْنَ إِلَّا ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ»[٢]. ابوعبداللَّه عرض كرد: [بله‌] يا امير المؤمنين، فداى تو گردم. امير المؤمنين فرمود كه: حسنه در آيه، شناختن ولايت و دوستى ما اهل بيت و سيئه، انكار ولايت و دشمنى ما اهل بيت است. بعد از آن، حضرت اين آيه را بر او خواند». و ترجمه آيه، اين است كه: «هر كه بياورد حسنه و خصلت نيكى را، پس او را جزايى است بهتر از آن و از فضل آن، و ايشان كه حسنه از ايشان صادر شده از ترس و هول عظيم، در روز قيامت ايمنند، و هر كه بياورد سيئه و خصلت بدى را، پس نگون‌سار شود روى‌هاى ايشان در آتش (كه ايشان را سرنگون به آتش دوزخ اندازند)، پس خازنان دوزخ به ايشان گويند كه: آيا جزا داده مى‌شويد؟ (يعنى: خدا جزا نداد شما را) مگر جزاى آنچه بوديد در دنيا كه مى‌كرديد» (و آن را به جا مى‌آورديد). باب در بيان وجوب فرمان‌بردارى ائمه‌

٨. باب در بيان وجوب فرمان‌بردارى ائمه عليهم السلام‌

٤٨٣/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از حريز، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه: «بالاترين موضع امر و كوهان و ميان و كليد آن، و در و باب چيزها، و خشنودى خداوند رحمن- تبارك و تعالى- طاعت امام است، بعد از معرفت خدا». بعد از آن فرمود كه: «خداى تبارك و تعالى مى‌فرمايد: «مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ‌

[١]. انعام، ١٢٢.

[٢]. نمل، ٨٩ و ٩٠.