و ترجمه آيه اين است كه: «جز اين نيست كه تو بيم كننده و ترساننده‌اى (كه مردم را از عذاب خدا مى‌ترسانى. يعنى فرستاده شده براى ترسانيدن و بر تو همين بلاغ و رسانيدن است و بس؛ به اظهار معجزات دالّه بر صدق تو، و تو را به آيات مقترحه كه كفّار خواهش دارند، و به اظهار آن بدون اراده ما چه كار؟) و هر گروهى را ره نماينده‌اى است كه ايشان را راهنمايى مى‌كند».

٥٠٧/ ٣. حسين بن محمد اشعرى، از مُعلّى بن محمد، از محمد بن جُمهور، از محمد بن اسماعيل، از سَعدان، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: «إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ» يعنى چه؟ فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله ترساننده‌اى است كه خدا فرموده، و على-/ صلوات اللَّه عليه-/ همان رهنما است كه در آيه مذكور است. اى ابو محمد! آيا امروز هيچ رهنمايى هست؟» عرض كردم: بلى! فداى تو گردم، هميشه از شما رهنمايى بعد از رهنمايى بوده، تا آن‌كه هدايت به تو داده شد، و خلافت به تو رسيد.

حضرت فرمود: «خدا تو را رحمت كند اى ابو محمد! اگر قصّه چنان باشد كه هرگاه آيه‌اى بر مردى فرود آيد، پس آن مرد بميرد، آن آيه بميرد (و مصداق خارجى نداشته باشد)، كتاب خدا مى‌ميرد و معطّل و بيكار مى‌ماند و بيانش فوت مى‌شود (چه بنابر اين فرض، رهنمايى نيست كه مردم را به سوى احكام و اسرار آن راهنمايى كند). وليكن اين كتاب خدا زنده است كه جارى مى‌شود در كسانى كه باقى مانده‌اند؛ چنانچه در آنان كه در گذشته‌اند جارى شده و امر و نهى آن به همه رسيده و مى‌رسد».

٥٠٨/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از صَفوان، از منصور، از عبدالرّحيم قصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است در تفسير قول خداى تبارك و تعالى: «إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ»، كه آن حضرت فرمود كه: «رسول خدا، ترساننده است و على عليه السلام، رهنماينده كه در اين آيه مذكوراند. بدان و آگاه باش! كه اين هدايت و رهنمايى، با آيه مذكوره از ما نرفته، و حكم آن، نسبت به ما برطرف نشده و هميشه در شأن ما جارى بوده تا اين ساعت كه در آنيم» (يا جارى است تا قيامت).