مقدمه جلد دوم وى حاوى مباحثى در باره كلينى، دوران او وتحولات زمانش و نقش او در تجديد حيات مذهب است. وى اين مقدمه را در جمادى الاولى ١٣٨١ ه برابر با ٢٢ آذر ١٣٤٠ ش نگاشته است. مقدمه ديگر مترجم بر جلد چهارم كتاب است كه در آن، باز هم از كافى و كلينى و از علامه مجلسى و كتاب‌هايش بخصوص بحارالانوار و شرح وى بر كافى مرآة العقول سخن گفته است. كمره‌اى، از دوران كلينى و آشفتگى اوضاع عقيدتى و بر آمدن فرقه‌هاى مذهبى و سردرگمى مردم به ويژه در زمينه امام غايب نيز گزارش داده است. وى همچنين از اين كه كتاب كافى تا چند قرن قبل كتاب درسى شيعه بوده، و بر اثر مسامحه و غفلت، مدت‌ها است كه از رونق افتاده، اظهار تأسف كرده است.[١]

كمره‌اى در مقدمه جلد نخست از چند ترجمه از جمله تحفة الاولياء و صافى، و شرح فروع الكافى از ملا خليل قزوينى هم ياد كرده است.[٢] يادكرد وى از ترجمه‌اى خطى و يا چاپ سنگى ياد شده، اين گمان را تقويت مى‌كند كه او از آنها در ترجمه‌اش استفاده كرده است. بر اين بايد بيفزايم سبك ترجمه وى را كه باترجمه‌هاى پيشين بسى نزديك است و همه آنها در ترجمه خود، به شرح نيز پرداخته‌اند.

ترجمه كمره‌اى را مى‌توان اولين ترجمه كامل اصول كافى دانست، كه به صورت عمومى منتشر شده است. اين ترجمه، بى‌ترديد در ترجمه‌هاى بعدى نقش اساسى ايفا كرده است. اين ترجمه، اگر چه چندان روان نيست و با قلمى و عباراتى سنگين به نگارش در آمده، و براى عموم مردم قابل استفاده نيست، اما در ميان ترجمه‌هاى ديگر، با توجه به شرح آن، از جايگاهى برتر برخورداراست. مترجم كوشيده تا با «عبارتى فارسى و شيرين و توضيحات مختصر و رسا، به ترجمه و شرح»[٣] كافى بپردازد.

[١]. الاصول من الكافى با ترجمه فارسى، ج ٤، ص ١١ مقدمه مترجم.

[٢]. همان، ج ١، ص ٢٠.

[٣]. ج ٤، صص ١١ و ١٢.