كرد: «وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي»؛ «و بعضى از فرزندان مرا نيز امام گردان». خداى تبارك و تعالى فرمود: «لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ»[١]؛ «امامت به ستم‌كاران نمى‌رسد». پس اين آيه، امامت هر ستم‌كارى را تا روز قيامت باطل گردانيد (چه در صدق مشتق مطلقاً، يا در امثال اين مقامات بقاى مبدأ شرط نيست). و امامت در برگزيدگان، كه از گناهان پاك و پاكيزه‌اند، قرار گرفت.

بعد از آن خداى تعالى ابراهيم عليه السلام را گرامى داشت به اين‌كه امامت را در نسل او، كه اهل صفوت و طهارت بودند، قرار داد و فرمود: «وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ نافِلَةً وَ كُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ* وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَ أَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَ إِقامَ الصَّلاةِ وَ إِيتاءَ الزَّكاةِ وَ كانُوا لَنا عابِدِينَ»[٢]، يعنى: «و بخشيديم ابراهيم را پسرى اسحاق نام و نبيره‌اى كه يعقوب، نام داشت؛ در حالتى كه هر دو محض عطيّه بودند از جانب ما (يا در حالتى كه يعقوب نبيره آن حضرت بود). و همه ايشان را گردانيديم نيكان و شايستگان، و گردانيديم ايشان را امامان و پيشوايانى چند، كه مردمان در گفتار و كردار به ايشان اقتدا كنند. و كار ايشان، اين بود كه مردم را راه راست مى‌نمودند به فرمان ما و وحى كرديم به سوى ايشان، كردن نيكويى‌ها و به پا داشتن نماز و دادن زكات را و بودند ما را پرستندگان» (نه غير ما را).

پس هميشه امامت در ذريّه آن حضرت بود كه بعضى از ايشان از بعضى ميراث مى‌برد در قرن و زمانى تا آن‌كه خداى عزّوجلّ آن را به پيغمبر ميراث داد و فرمود جلّ و تعالى: «إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَ هذَا النَّبِيُّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ»[٣]، يعنى: «به درستى كه سزاوارترين مردمان به ابراهيم و دين او، هر آينه آنانند كه پيروى نمودند او را و ديگر، اين پيغمبر است و آنان كه ايمان آورده‌اند به او و خدا دوست مؤمنان و سازنده كار ايشان و يارى‌دهنده و صاحب اختيار ايشان است». و اين امامت، از براى آن حضرت بخصوص ثابت بود. پس آن را به گردن على عليه السلام انداخت به امر خداى عزّوجلّ، بنابر نشانه‌اى كه عبارت است از آنچه خدا واجب گردانيده در امام و امامت، در آن حضرت.

پس امامت در ذريّه آن حضرت- كه پاكيزگانند- قرار گرفت و ايشان كسانى‌اند كه خدا علم و ايمان را به ايشان عطا فرموده به فرموده خويش جلّ و علا: «وَ قالَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَ الْإِيمانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِي كِتابِ اللَّهِ إِلى‌ يَوْمِ الْبَعْثِ»[٤]، يعنى: «و گويند آنان كه داده شدند علم و ايمان را كه:

[١]. بقره، ١٢٤.

[٢]. انبيا، ٧٢ و ٧٣.

[٣]. آل عمران، ٦٨.

[٤]. روم، ٥٦.