[أم‌] «قالُوا سَمِعْنا وَ هُمْ لا يَسْمَعُونَ* إِنَّ شَرَّ الدَّوَابِّ عِنْدَ اللَّهِ الصُّمُّ الْبُكْمُ الَّذِينَ لا يَعْقِلُونَ* وَ لَوْ عَلِمَ اللَّهُ فِيهِمْ خَيْراً لَأَسْمَعَهُمْ وَ لَوْ أَسْمَعَهُمْ لَتَوَلَّوْا وَ هُمْ مُعْرِضُونَ»؛ «يا بلكه گفتند: شنيديم، و حال آن‌كه ايشان نمى‌شوند؛ شنيدنى كه به آن، نفع يابند. پس گويا نمى‌شنوند. به درستى كه بدترين جنبندگان روى زمين و حيوانات در نزد خداى تعالى، كر از شنيدن حقّ، كه گنگانند در گفتن آن؛ آنان كه در نمى‌يابند (يعنى خود را بر اين مى‌دارند كه حقّ را نفهمند). و اگر خداى تعالى دانستى در ايشان خوبى را كه آن نفع يافتن است، هر آينه ايشان را شنوا مى‌كرد، و لطف و توفيق به ايشان ارزانى مى‌فرمود. و اگر ايشان را به واسطه لطف، شنوا مى‌گردانيد، هر آينه بر مى‌گشتند از آن و ايشان، اعراض‌كنندگان بودند» (يا گروهى‌اند كه عادت ايشان رو گردانيدن از حقّ و قبول آن است. يعنى چون لطف، فائده به ايشان نمى‌رسانيد، ما ايشان را واگذاشتيم)، يا «قالُوا سَمِعْنا وَ عَصَيْنا» «بلكه گفتند كه: شنيديم و نافرمانى نموديم». بلكه هر يك از امامت و معرفت آن و شنيدن آن به سمع قبول‌ «فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ» «مزيّت نعمت و افزونى كرم خداى تعالى است كه مى‌دهد آن را بر سبيل تفضّل، هر كه را كه مى‌خواهد از بندگان (كه به آن، از غير، ممتاز و سرافراز مى‌گردد) و خداى تعالى، خداوند فضل بزرگ است» (كه نعم دنيا و آخرت در جنب آن، مُحقّر و مختصر مى‌نمايد. و تا از اينجا ترجمه آياتى است كه حضرت عليه السلام آنها را ذكر فرموده به طريق اقتباس و تضمين در كلام خويش، و چون فى الجمله تصرّفى در آيات شده بود، كه با ذكر آن، موهم اين بود كه آيه چنين باشد و بدون آن درست نبود، لهذا حقير به ترجمه آن اكتفا نمود).[١]

بعد از آن، حضرت فرمود كه: «پس چگونه ايشان را دخلى به اختيار امام و نصب كردن او باشد؟ و حال آن‌كه امام، عالمى است كه جهل ندارد (و همه چيز را مى‌داند از آنچه امّت به آن محتاج باشند، يا نباشند مگر آنچه علمش مخصوص خدا باشد). و امّت را مى‌خواند به سوى حقّ، يا حافظ ايشان است، چون شبان (كه گلّه را محافظت مى‌كند). و جُبن و بيدلى نورزد، و ناتوانى و ضعف ندارد (كه از اجراى امور عاجز شود)، و معدن پاكيزگى و پاكى است (كه‌

[١]. مترجم-/ رحمه اللَّه-/ آيات را كه در متن فعلى هست، و احتمالًا با نسخه‌اى كه در نزدش بوده، متفاوت بوده و منطبق با آيات قرآن نبوده، ذكر نكرده، و به ترجمه آنها بسنده كرده كه با توجه به نسخه فعلى، در داخل پرانتز آورده شد.