ترجمه قزوينى، نه پس از متن عربى احاديث، و نه پس از شرح، بلكه در لا به لاى شرح گنجانده شده، و البته به صورتى مشخص و مجزا و بدون عنوان ترجمه، و تنها اهل تشخيص مى‌توانند آن را تشخيص دهند. اين ترجمه، همان طور كه مترجم اذعان كرده، لفظى است. «ترجمه لفظى آن مرسوم گرديد».[١]

اين ترجمه، هر چند از دقت خوبى برخوردار است، اما چندان گيرا و جذاب نيست.

مؤلف متن را زير عنوان اصل، و شرح را با همين عنوان نوشته و از آوردن ترجمه به صورت مجزا پرهيز كرده است. بيش از ٣٠٠ نسخه از اين كتاب در كتاب‌خانه‌هاى ايران گزارش شده است.[٢] و از جمله، در كتاب خانه آيت اللَّه مرعشى نجفى به شماره‌هاى ١٦/ ٦٠/ ١٣٥ و ١٧/ ٦٠/ ١٣٥ نگه دارى مى‌شود.

١٧. الاصول من الكافى با ترجمه فارسى از آية اللَّه محمد باقر كمره‌اى (١٢٨٣- ١٣٧٤).

اين ترجمه، در چهار جلد (٥٠٠+/ ٦٥٤+/ ٤٨٩+/ ٥٠٨ صفحه) از سوى كتابفروشى اسلاميه تهران، بدون ذكر تاريخ، چاپ و منتشر شده است. اين اثر، بر اساس مقدمه مترجم در جلد چهارم، در ٤ ذى‌قعده ١٣٨١ ه برابر با ١٤ اردى‌بهشت ١٣٤١ ش به پايان رسيده است. چاپ ديگر اين ترجمه، در شش مجلد (٦٥٦+/ ٨٩٣+/ ٧٨٣+/ ٨٦٤+/ ٧٨٩+/ ٦٦٤) به سال ١٣٧٢ ش از سوى انتشارات اسوه بدون هيچ مقدمه و توضيحى از سوى ناشر و با حذف مقدمه مترجم، در قم تجديد چاپ شده است.

مترجم، براى سه جلد از چهار جلد اثرش مقدمه نوشته و در مقدمه جلد اول، از كلينى، حضور وى در بغداد و تأليف كافى، و دوران او و فرمانروايان و تحولات سياسى عصر او، و كتابش كافى و نقش آن، و جايگاه اهل بيت در تبليغ دين، سخن گفته و امتيازات كتاب را بر شمرده و از شرح‌ها و تعليقه‌ها و حواشى و ترجمه‌ها و غرائب الحديث ياد كرده، و از كافى نبودن شرح‌ها و ترجمه‌هاى گذشته براى عصر

[١]. الصافي، جزء ١، ص ٢.

[٢]. ن. ك: فهرستگان نسخه‌هاى خطى حديث و علوم حديث شيعه، ج ٤، ص ٢٨١-/ ٥١٤.