الكافى، نوشته محمد بن يعقوب نام بردار به كلينى (م ٣٢٨/ ٣٢٩ ه)، نامى است كه بعدها بر اساس گزارش مؤلف در مقدمه خود، از كسى كه از وى كتابى جامع و كافى در فنون علم دين را درخواست كرده بود، بر اين كتاب گذاشته شد،[١] و از جمله چهار كتاب اصلى شيعه و مهم‌ترين آنهاست. اين كتاب، نقشى بى بديل در تشكيل باورها و فرهنگ شيعى دارد. و مى‌توان با قاطعيت گفت كه سه دانش اصلى دينى، كلام و اخلاق و فقه شيعى، بر آن استوار شده است؛ به گونه‌اى كه هيچ متكلم و فقيه شيعى براى درس و پژوهش دينى خود، و نيز هيچ شيعه پژوهى، هرگز از اين كتاب بى نياز نيست.

عبارت‌هاى «كتاب كافى»، «كافى كلينى»، «كتاب الكافى» و «الكافى»، پربسامدترين كتاب به عنوان مصدر حديثى در فرهنگ نوشتارى و گفتارى شيعه است كه گاه در آثار و فرهنگ غير شيعى نيز خودنمايى مى‌كند.

جايگاه برجسته اين كتاب و نياز رجوع به آن در طول زمان، باعث شد كه كسانى در انديشه حاشيه نگارى، تعليقه نويسى و بررسى‌هاى رجالى و شرح احاديث آن بر آيند و كسانى ديگر به ترجمه آن اقدام نمايند، كه اين اخيرى، و مترجمان، موضوع اين نوشته است.

[١]. احتمال هم دارد بر اساس نوشته‌اى در پايان كتاب طهارت فروع الكافى، و از سوى مؤلف-/ رحمه اللَّه-/ باشد( ج ٣، ص ٢٦٣).