عمل، تا هر يك را بر وفق آنچه كرده از خير و شر جزا دهد. و بعضى گفته‌اند كه معنى آيه، آن است كه: نهايت فكرت به سوى اوست؛ يعنى: قوه فكريه قدرت دارد بر تفكر در جميع مكوّنات، اما چون به او سبحانه رسد، متحيّر شود و بايستد. و اين حديث، مؤيّد اين معنى است. و لهذا حضرت بعد از ذكر آيه فرمود كه:) پس هرگاه سخن به خدا منتهى شود، و از آن باز ايستيد و خويشتن را نگاه داريد».

٢٥٣/ ٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عُمير، از ابو ايّوب، از محمد بن مسلم روايت كرده است كه گفت: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «اى محمد، مردم هر سخن كه بگويند، ايشان را جايز است تا آن‌كه در خدا سخن گويند. پس چون اين را بشنويد بگوييد كه: نيست خدايى مگر خداى يكتا و يگانه كه چيزى مانند او نيست».

٢٥٤/ ٥. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از ابن ابى عُمير، از محمد بن حمران، از ابو عبيده حذّاء، كه گفت حضرت امام محمد باقر عليه السلام كه: «بپرهيز از مجادلات و گفت‌وگوها كه به جهت اظهار حق نباشد؛ زيرا كه آنها موجب شك مى‌شوند و عمل را فرو مى‌ريزند، و صاحب خويش را هلاك مى‌گردانند. و شايد كه به چيزى تكلّم مى‌كند كه آمرزيده نمى‌شود. به درستى كه در زمان گذشته، گروهى بودند كه ترك نمودند دانستن چيزى را كه به آن موكل و مكلف بودند و طلب كردند دانستن چيزى را كه از ايشان كفايت شده بود (يا از آن ممنوع بودند) تا آن‌كه سخن ايشان به خدا منتهى شد، پس حيران و سرگشته شدند، به مرتبه‌اى كه چنين شده بود كه مردى بود، كه او را از پيش رويش مى‌خواندند، و او از پشت سر جواب مى‌داد، و او را از پشت سر مى‌خواندند، او از پيش رو جواب مى‌داد» (كه پيش رو و پس سر را از يكديگر تميز نمى‌داد).

و در روايت ديگر، چنين است كه: «تا آن‌كه در زمين سرگشته شدند».

٢٥٥/ ٦. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد، از بعضى از اصحاب خويش، از حسين بن ميّاح، از پدرش كه گفت: شنيدم از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «هر كه در خدا نظر كند كه آن جناب چگونه است، هلاك مى‌گردد».

٢٥٦/ ٧. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن فضّال، از ابن بُكير، از زُرارة بن اعيَن، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: «پادشاه عظيم الشّأنى در مجلس خويش نشسته بود و در كيفيت ذات پروردگار و كبريايى او-/ تبارك‌