٢١٢/ ١٠. على بن ابراهيم، از پدرش، از احمد بن نضر، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه: «كسى نيست مگر اين‌كه او را تيزى و نشاط و حرص و كندى و شكستگى و مستى مى‌باشد. پس هر كه سستى او به سوى سنت منتهى شود (به اين‌كه در تحصيل آن سعى و كوشش كند و زحمت و مشقت بكشد، تا به آن برسد، هدايت يافته است. و هر كه سستى و آرامش [او] به سوى بدعت منتهى گردد، گمراه شده است».

٢١٣/ ١١. على بن محمد، از احمد بن محمد بَرقى، از على بن حسّان، و محمد بن يحيى، از سَلمة بن خطّاب، از على بن حَسّان، از موسى بن بَكر، از زرارة بن اعين، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده‌اند كه آن حضرت فرمود: «هر كه از سنت در گذرد، او را به سوى سنت رد مى‌كنند» (و غير از طريقه پيغمبر، از كسى مقبول نيست).

٢١٤/ ١٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام، از پدرانش عليهم السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه: «امير المؤمنين عليه السلام فرمود: «سنت پيغمبر دو قسم است: سنتى است كه در بيان واجب است و عمل كردن به آن هدايت و ترك آن، گمراهى و ضلالت است. و سنتى است كه در بيان واجب نيست و عمل كردن به آن، فضيلت و ترك آن، و عمل كردن به غير آن، گناه است».[١]

تمام شد كتاب عقل.[٢] حمد و ستايش از براى خدا است كه پرودگار عالميان است و خداى رحمت فرستد بر آقاى ما محمد و آل او كه پاكان و پاكيزگانند از هر چه بد باشد.

[١]. ظاهراً اين عبارت، معنايى جز اين دارد. مترجم- رحمه اللَّه- گويى خطيئة را خبر گرفته است كه در اين صورت، همان معنا مى‌شود. در حالى كه خطيئه، مضاف اليه غير است و بنا بر اين، ترجمه صحيح آن، چنين است: عمل كردن به غير آن، به خطا منجر نمى‌شود.

[٢]. در ترجمه، چنين آمده است. ولى بر اساس اين نسخه، بايد چنين باشد: تمام شد كتاب علم.