تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٩٠٨

٥٢. باب در بيان تفويض به سوى رسول خدا صلى الله عليه و آله و به سوى ائمّه عليهم السلام در امر دين ٨٣٩

٥٣. باب در بيان اين‌كه ائمّه عليهم السلام به كدام يك از اوصياى گذشتگان شباهت دارند، و حرمت قول به پيغمبرى در باب ايشان ٨٥١

٥٤. باب در بيان اين‌كه ائمّه عليهم السلام محدّث و مفهّم‌اند (كه فرشته ايشان را تحديث مى‌نمايد و خبر مى‌دهد و ايشان را تفهيم مى‌نمايد و مى‌فهماند) ٨٥٥

٥٥. بابى كه در آن ذكر ارواحى است كه در ائمّه عليهم السلام است ٨٥٩

٥٦. باب در ذكر روحى كه خدا ائمّه عليهم السلام را به آن تسديد مى‌فرمايد ٨٦٣

٥٧. باب در بيان وقت دانستن امام تمام علم امامى كه پيش از اوست- عليهم جميعاً السلام- ٨٦٧

٥٨. باب در بيان اين‌كه ائمه عليهم السلام در علم و شجاعت و وجوب طاعت برابرند ٨٦٩

٥٩. باب در بيان اين‌كه امام عليه السلام، امامى را كه بعد از اوست مى‌شناسد ٨٧١

٦٠. باب در بيان اين‌كه امامت عهد و پيمانى است از جانب خداى عزّوجلّ كه معهود و معروف است از امامى به سوى امامى ديگر عليهم السلام ٨٧٥

٦١. باب در بيان اين‌كه ائمّه عليهم السلام چيزى را به جا نياورده و نمى‌آورند، مگر به عهد و وصيّتى از جانب خداى عزّوجلّ و امرى از جانب آن جناب كه از آن تجاوز نمى‌كردند ٨٧٩

٦٢. باب در بيان امورى كه حجّت امام عليه السلام را ثابت مى‌گرداند ٨٩٥

٦٣. باب در بيان ثبوت امامت در فرزندان، و بيان اين‌كه امامت بر نمى‌گردد در برادر و نه در عمو و نه غير ايشان از خويشان، وليكن در غير امام حسن و امام حسين عليهما السلام چنانچه بيايد ٨٩٩