ساير امّت گرفته‌اند، حضرت اشاره به ردّ ايشان و دليل آن فرموده، مى‌فرمايد آنچه را كه در روايت ذكر شده كه: فان خفتم تنازعاً فى امر فردّوه الى اللَّه و الى الرّسول و الى اولى الأمر منكم، يعنى: «پس اگر از تنازع و دشمنى در امرى ترسيد، پس آن را باز گردانيد به سوى خدا و به سوى رسول او و به سوى صاحبان امر از خود».

و فرمود كه: «آيه همچنين نازل شد، و چگونه خداى عزّوجلّ ايشان را امر مى‌فرمايد به فرمان‌بردارى واليان امر و ايشان را در منازعه با ايشان رخصت مى‌دهد؟ جز اين نيست كه خدا اين را به مأمورينى فرموده كه به ايشان فرموده كه: «أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ»[١]».

٧٣٢/ ٢. حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از حسن بن على وشّاء، از احمد بن عمر روايت كرده است كه گفت: از حضرت امام رضا عليه السلام سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى‌ أَهْلِها»[٢]، فرمود كه: «ايشان ائمّه از آل محمدند صلى الله عليه و آله كه خدا امر فرموده كه امام، امامت را برساند به آن‌كه بعد از اوست، و غير او را به آن مخصوص نسازد، و امامت را از اهل آن باز نگيرد، و پنهان ننمايد».

٧٣٣/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از محمد بن فضيل، از حضرت ابوالحسن امام رضا عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عزّوجلّ: «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى‌ أَهْلِها»، كه آن حضرت فرمود كه: «ايشان، ائمّه‌اند و امام مى‌رساند به سوى امامى كه بعد از اوست، و غير را به آن امانت مخصوص نمى‌گرداند، و آن را از امام بعد ازخود نمى‌پوشاند».

٧٣٤/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از اسحاق بن عمّار، از ابن ابى يعفور، از مُعلّى بن خُنيس روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى‌ أَهْلِها»، حضرت فرمود كه:

«خدا امام اوّل را امر فرموده كه دفع كند به سوى امامى كه بعد از اوست، هر چيزى را كه در نزد او باشد».

٧٣٥/ ٥. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از ابن محبوب، از علاء بن رزين، از

[١]. نساء، ٥٩.

[٢]. نساء، ٥٨.