٧٢٧/ ٣. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از يعقوب بن يزيد، از على بن اسباط، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: امام كى امامت خود را مى‌داند و امر امامت به سوى او منتهى مى‌شود؟ فرمود كه: «در دقيقه آخر از زندگى امام اوّل».

٥٨. باب در بيان اين‌كه ائمه عليهم السلام در علم و شجاعت و وجوب طاعت برابرند

٧٢٨/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن ابى زاهر، از خشّاب، از على بن حسّان، از عبدالرحمان بن كثير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت اين آيه را خواند كه: «الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ»[١] و فرمود كه: «مراد از الَّذِينَ آمَنُوا پيغمبر و امير المؤمنين عليهما السلام است و مراد از ذريّه آن حضرت ائمّه و اوصيايند عليهم السلام» (و ضمير در أَلْحَقْنا بِهِمْ‌ اگر چه حضرت در آن چيزى نفرموده، وليكن معلوم است كه راجع است به‌ الَّذِينَ آمَنُوا كه مراد از آن، رسول و امير المؤمنين عليهما السلام است و آنچه گمان كرده كه ظاهر ضمير تثنيه بود كه بهما باشد، اشتباه كرده است، و ضمير در أَلَتْناهُمْ‌ را راجع به سوى ذريّه فرموده)، مى‌فرمايد كه: «و كم نكرديم از فرزندان ايشان آن حجّتى را كه محمد صلى الله عليه و آله با آن آمد در باب على عليه السلام و حجّت ايشان (يعنى: رسول و ائمّه يا ائمّه) يكى و فرمان‌بردارى ايشان يكى است».

(و بنابراين، ترجمه آيه اين مى‌شود كه: آن كسانى كه ايمان آوردند و فرزندان ايشان، ايشان را پيروى نمودند به ايمان، در رسانيديم فرزندان ايشان را به ايشان و كم نكرديم از كردار و حجّت و طاعت فرزندان چيزى را).

٧٢٩/ ٢. على بن محمد بن عبداللَّه، از پدرش، از محمد بن عيسى، از داود نهدى، از على بن جعفر، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه به من فرمود كه: «ما در علم و شجاعت برابريم، و در بخشش‌ها كه به مردم عطا مى‌كنيم، بر اندازه آن چيزى است كه به آن مأمور شويم» (و مراد، اين است كه جواب‌هاى ما از سؤال مردم به وضعى است كه خدا ما را امر مى‌فرمايد و اختلاف آنها به اعتبار تفاوت مراتب قابليّت و استعداد اشخاص است. و مى‌تواند كه بخشش مال مراد باشد).

[١]. طور، ٢١.