(و مراد حضرت عليه السلام از روح‌القدس، اگر غير فرشته باشد، مراد از انتقال آن، به امام عليه السلام، انتقال مثل آن است؛ زيرا كه تناسخ باطل است و اگر مراد از آن، فرشته باشد، انتقال خود آن است).

٥٦. باب در ذكر روحى كه خدا ائمّه عليهم السلام را به آن تسديد مى‌فرمايد[١]

٧١٩/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از حسين سعيد، از نضر بن سُوَيد، از يحيى حلبى، از ابوالصّباح كِنانى، از ابوبصير كه گفت: از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم از قول خداى تبارك و تعالى: «وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا ما كُنْتَ تَدْرِي مَا الْكِتابُ وَ لَا الْإِيمانُ»[٢]، يعنى: «و همچنان كه وحى كرديم به سوى پيغمبران پيش از تو، وحى كرديم به سوى تو روحى را از فرمان خدا، نبودى كه بدانى پيش از وحى كه كتاب، چه چيز است و نمى‌دانستى كه ايمان چيست» (و به دعوت كردن به آن يا به شرايع و احكام آن عالم نبودى).

حضرت فرمود كه: «روح، آفريده‌اى است از آفريدگان خداى عزّوجلّ كه از جبرئيل و ميكائيل و بزرگ‌تر است، و با رسول خدا صلى الله عليه و آله بود، كه او را خبر مى‌داد و تسديد آن حضرت مى‌نمود (كه هيچ كجى در امر او نباشد) و آن روح بعد از پيغمبر با ائمّه عليهم السلام است».

٧٢٠/ ٢. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از على بن اسباط، از اسباط بن سالم روايت كرده است كه گفت: مردى از اهل هيت از آن حضرت سؤال كرد از قول خداى عزّوجلّ: «وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا»، و من حاضر بودم، حضرت فرمود كه: «از آن زمان كه خداى عزّوجلّ اين روح را بر محمد فرو فرستاده، به سوى آسمان بالا نرفته و به درستى كه آن روح، در ما قرار دارد».

٧٢١/ ٣. على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از ابن مُسكان، از ابوبصير روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ:

«يَسْئَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي»[٣]، يعنى: «مى‌پرسند تو را از روح، بگو كه: روح، از امر پروردگار من است».

[١]. و تسديد در لغت، راست گردانيدن و توفيق دادن است براى راستى و صواب.( مترجم)

[٢]. شورا، ٥٢.

[٣]. اسرا، ٨٥.