فريضه، و خداى عزّوجلّ اين را از براى او اجازه فرمود و همه فريضه و نافله پنجاه و يك ركعت است كه از جمله آنهاست دو ركعت بعد از نماز خفتن كه مصلّى آن را نشسته به جا مى‌آورد كه به يك ركعت حساب مى‌شود و به جاى وتر است، و خدا در سال، روزه ماه رمضان را واجب گردانيد و رسول خدا صلى الله عليه و آله روزه شعبان را و سه روز در هر ماهى قرار داد به طريق استحباب كه دو چند فريضه باشد، و خداى عزّوجلّ اين را از براى او اجازه فرمود.

و خداى عزّوجلّ شراب انگور را به خصوص حرام گردانيد، و رسول خدا صلى الله عليه و آله مست كننده‌اى از هر شرابى را حرام گرانيد و خدا اين را از براى او اجازه فرمود. و رسول خدا صلى الله عليه و آله چيزى چند را مرتكب نشد و آنها را ناخوش داشت و از آنها نهى نفرمود به نهيى كه مستلزم حرمت آن باشد، بلكه نهى كرد از آنها به نهيى كه موجب دورى و كراهت است. بعد از آن، در آنها رخصت داد. پس عمل كردن به رخصت، واجب شد بر بندگان، مانند وجوب عمل كردن به نهى و عزيمت‌هاى او (كه مراد محرّمات و واجبات است)، و رسول خدا صلى الله عليه و آله ايشان را رخصت نداد در آنچه ايشان را از آن نهى فرمود به نهيى كه مفيد حرمت است و نه در آنچه امر فرمود به امرى كه دلالت بر وجوب كند، و لزوم داشته باشد. پس بسيار از مست كننده از همه شراب‌ها كه ايشان را از آن نهى فرمود به نهى تحريمى، و هيچ‌كس را در آن رخصت نداد، و همچنين در اندك آن، اگرچه به قدر سر سوزنى باشد (و ظاهر عبارت حديث، كه دلالت مى‌كند بر رخصت در خوردن كمى از مست كننده، متروك است بالنص و الأجماع).

و رسول خدا صلى الله عليه و آله هيچ‌كس را رخصت نداد در تقصير كردن دو ركعتى كه آنها را ضمّ فرمود به سوى آنچه خداى عزّوجلّ واجب گردانيده، بلكه آن را بر ايشان الزام فرمود؛ الزامى واجب كه هيچ‌كس را در چيزى از آن، رخصت نداد، مگر از براى مسافر و كسى را نمى‌رسد كه رخصت دهد آنچه را كه رسول صلى الله عليه و آله آن را رخصت نداده. پس امر و نهى رسول خدا صلى الله عليه و آله با امر و نهى خداى عزّوجلّ موافق آمد، و بر بندگان واجب است كه پيغمبر امر او را تسليم كنند، مانند تسليم كردن ايشان خداى تبارك و تعالى و امر او را».

٦٩٨/ ٥. ابوعلى اشعرىّ، از محمد بن عبدالجّبار، از ابن فضّال، از ثعلبة بن ميمون، از زراره روايت كرده است كه شنيد از امام محمد باقر عليه السلام و امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمودند كه: «خداى تبارك و تعالى امر خلق خود را به سوى پيغمبر خويش صلى الله عليه و آله تفويض فرمود، تا نظر كند كه فرمان‌بردارى ايشان چگونه است». پس اين آيه را تلاوت فرمود: «وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ‌