اى حُمران، آنچه به ايشان رسيد، به جهت گناهى نبود كه به جا آورده باشند، و نه به جهت معصيتى كه در آن با خدا مخالفت كرده باشند، وليكن اينها به جهت درجات و كرامتى از جانب خداى عزّوجلّ بود كه خواست به آنها برسند، پس بايد كه مذهب‌هاى فاسد و گمان‌هاى بد در حقّ ايشان تو را به راهى كه كج باشد، نبرد».

٦٨٤/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از على بن معبد، از هشام بن حكم روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را در منا از پانصد مسأله از علم كلام سؤال كردم، پس شروع مى‌كردم كه بگويم كه متكلمين چنين و چنين مى‌گويند كه حضرت مى‌فرمود: «كه چنين و چنين بگو». عرض كردم: كه فداى تو گردم، اين حلال و حرامى كه هست، مى‌دانم كه تو صاحب آنى، و مى‌دانم كه به آن، از همه مردمان داناترى، و اين مسائل كه من عرض كردم، علم كلام است. حضرت به من فرمود كه: «اى هشام، آيا خداى تبارك و تعالى بر خلق خود حجّت را تمام مى‌كند به حجّتى كه هر چه خلق به آن محتاج باشند در نزد او نباشد؟».

٦٨٥/ ٦. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از عمر بن عبد العزيز، از محمد بن فُضيل، از ابوحمزه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: «نه، به خدا سوگند عالمى (يعنى: امامى) هرگز جاهل نمى‌باشد كه به چيزى عالم و به چيزى جاهل باشد». بعد از آن فرمود كه: «خدا از اين جليل‌تر و عزيزتر و كريم‌تر است كه واجب گرداند اطاعت بنده‌اى را، كه خبر آسمان و زمين خويش را از او مى‌پوشد»، پس فرمود كه: «اين خبر از او پوشيده نمى‌شود» (يا خدا اين را از او نمى‌پوشاند).

٤٩. باب در بيان اين‌كه خداى عزّوجلّ هيچ علمى را به پيغمبر صلى الله عليه و آله خود تعليم نفرمود، مگر آن‌كه او را امر فرمود كه آن را به امير المؤمنين عليه السلام تعليم نمايد، و بيان اين‌كه شريك آن حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله در علم بود

٦٨٦/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عُمير، از ابن اذينه، از عبداللَّه بن سليمان، از حمران بن اعيَن، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «جبرئيل عليه السلام دو انار به نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله آورد، پس رسول خدا صلى الله عليه و آله يكى از آنها را شكافت و تناول فرمود و ديگرى را دو نصف كرد و نصفى را خود تناول فرمود، نصف ديگر را به على عليه السلام داد تا تناول فرمود.