واگذارد و دينش عاريه و امانت باشد (كه چند روزى به رسم امانت به او داده باشند).- پناه مى‌بريم به خدا از آن- آماده گرداند از براى او اسباب استحسان كه به عقل سخيف خود عمل كند، و آنچه را كه خود خوب و بد داند، پيروى نمايد و اسباب تقليد كردن و تأويل نمودن بدون علم و بصيرت از برايش مهيا سازد، و امر چنين كسى در مشيت و خواست خدا است، اگر خداى تبارك و تعالى خواهد ايمان او را كامل و تمام مى‌گرداند (به اين‌كه او را توفيق رفتن در راه نجات عطا مى‌فرمايد). و اگر خواهد آن را از او مى‌ربايد. و بر او ايمن نمى‌توان بود از آن‌كه صبح كند و مؤمن باشد و شام كند و كافر باشد، يا شام كند و مؤمن باشد و صبح كند و كافر باشد؛ زيرا كه در هر زمان كه بزرگى از بزرگان را مى‌بيند با او ميل مى‌كند و او را پيروى و فرمان‌بردارى مى‌نمايد، و هر وقت كه چيزى را مى‌بيند كه ظاهرش را نيكو مى‌شمارد، آن را قبول مى‌كند، يا آن‌كه آن چيز او را مى‌گرداند.

حضرت امام موسى كاظم عليه السلام فرمود: «به درستى كه خداى عزّوجلّ پيغمبران را بر صفت پيغمبرى خلق كرده، پس نمى‌باشند مگر پيغمبران و اوصياى ايشان را بر صفت وصيت آفريده، پس نمى‌باشند مگر اوصياى ايشان. و ايمان را به گروهى به عاريت داده است. پس اگر خواهد آن را از براى ايشان تمام مى‌گرداند، و اگر خواهد آن را از ايشان مى‌ربايد». بعد از آن فرمود: «و در ايشان جارى است فرموده خداى تعالى‌ «فَمُسْتَقَرٌّ وَ مُسْتَوْدَعٌ»[١]».

و مذكور ساختى كه امورى چند بر تو مشكل شده است كه حقيقت آنها را نمى‌شناسى، به جهت اختلاف روايت در آنها، و اين‌كه تو مى‌دانى كه اختلاف روايت در آنها به جهت اختلاف علت‌ها و اسباب آنهاست، و اين‌كه در نزد خويش كسى را نمى‌يابى كه با او مذاكره و مباحثه نمايى از آنان كه وثوق و اعتماد بر ايشان دارى. و گفتى كه دوست مى‌دارى كه در نزد تو كتابى باشد كافى، كه جمع كند از همه انواع علم و دين، آنچه را كه متعلم، به آن اكتفا نمايد، و هر كه طالب ارشاد است، به سوى آن رجوع كند، و هر كه اراده دانستن دين و عمل به آن داشته باشد، از آن فراگيرد به آثار صحيحه از صادقين كه ائمه هدايند عليهم السلام و سنت‌ها كه بر پايند و دوام دارند تا روز قيامت، و واجب است كه عمل بر مضمون آنها باشد و به آنها وجوب خداى عزّوجلّ و آنچه از طريقه پيغمبرش صلى الله عليه و آله معلوم گرديده به جا آورده مى‌شود.

[١]. انعام، ٩٨.