و مى‌كند آنچه را كه به آن مأمور شود. به درستى كه اين عصا، كه در آنجا كه شروع كرد كه فرو برد آنچه را كه به دروغ به مردم مى‌نمودند، و همان را باز مى‌كرد و آن را دو شعبه (يعنى:

دو طرف) بود: بالا و پايين. و يكى از دو شعبه، در زمين و ديگرى در سقف بود، و ميانه لب بالا و پايين آن چهل ذراع بود.[١] و به زبان خويش، آنچه را كه به تزوير و حيله ساخته بودند، فرو مى‌برد».

٦٢٠/ ٢. احمد بن ادريس، از عمران بن موسى، از موسى بن جعفر بغدادى، از على بن اسباط، از محمد بن فُضيل، از ابوحمزه ثُمالى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «الواح موسى عليه السلام، در نزد ما است، و عصاى موسى در نزد ما است، و ماييم وارث‌هاى پيغمبران».

٦٢١/ ٣. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از موسى بن سعدان، از عبداللَّه بن قاسم، از ابوسعيد خراسانى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه:

«امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: قائم ما چون در مكّه قيام كند، و اراده نمايد كه متوجه كوفه گردد، جارچى آن حضرت جار كند كه: هيچ از شما طعام و شراب و آب و نان را بر ندارد، و سنگ موسى بن عمران را بردارد، و آن يك بار شتر است. پس در هيچ منزلى فرود نيايد، مگر آن‌كه از آن سنگ چشمه جارى شود. پس هر كه از آن بخورد و گرسنه باشد، سير شود و هر كه تشنه باشد سيراب گردد، و همان توشه ايشان است تا در نجف اشرف فرود آيد از پشت كوفه».

٦٢٢/ ٤. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از موسى بن سعدان، از ابوالحسن اسدى، از ابوبصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه: «امير المؤمنين عليه السلام در ساعتى از شب از خانه بيرون آمد، بعد از عَتمَهٍ‌[٢]، و آن حضرت مى‌فرمود كه: اين‌كه مى‌گويم: همهمه‌اى است كه در عالم، همهمه كمال آهستگى دارد[٣]، و امشب شبى است است تاريك، امام شما بيرون آمده به سوى شما با عُلوّى كه نسبت به شما

[١]. و ذِراع به كسر ذال، به معنى گز و ساق دست است، و به فتح ذال، به معنى مسافت دو دست چون باز كنند نيزمى‌باشد.( مترجم)

[٢]. كه ساعت سيم از شب است يا بعد از نماز خفتن.( مترجم)

[٣]. و همهمه، آواز گردانيدن است در حلق.( مترجم)