سزاوارترين مردمانيم به رسول خدا صلى الله عليه و آله. و ماييم آنان كه خدا دين خويش را از براى ما بيان فرموده، و واضح و روشن نموده، پس در كتاب خويش فرموده كه: «شَرَعَ لَكُمْ»؛ يعنى: «بيان و روشن كرد خداى تعالى از براى شما» (و حضرت، مخاطبين را بيان فرمود و فرمود:) اى فرزندان محمد، «مِنَ الدِّينِ ما وَصَّى بِهِ نُوحاً»؛ از دينى كه به آن متمسّك شديد، آنچه امر فرمود به آن نوح را».

و حضرت فرمود: «به تحقيق كه ما را امر فرمود، به آنچه نوح را به آن امر فرمود. «وَ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ»؛ و آنچه را كه وحى كرديم به سوى تو». و حضرت فرمود: «يا محمد، «وَ ما وَصَّيْنا بِهِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى‌ وَ عِيسى‌»؛ و آنچه را كه امر فرموديم به آن، ابراهيم و موسى و عيسى را».

و حضرت فرمود: «پس به تحقيق كه مردم را تعليم داديم و به ايشان رسانيديم علم آنچه به ما تعليم داد، و علم ايشان را به وديعت به ما سپرد. و ماييم وارثان پيغمبران اولوالعزم (يعنى آنان كه در آيه مذكورند). «أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ»، يعنى: (و مضمون آن وصيّت و امر، اين است كه:) به پاى داريد دين اسلام را». و حضرت فرمود: «اى اولاد محمد، «وَ لا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ»؛ و پراكنده مشويد در آن». حضرت فرمود: «بر يك امر جمع و متّفق باشيد. «كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِينَ»؛ بزرگ و دشوار و گران است بر مشركين». و حضرت فرمود كه: «آنان كه شرك آورده‌اند به ولايت على عليه السلام‌ «ما تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِ»؛ آنچه مى‌خوانيد ايشان را به سوى آن». فرمود: «از ولايت على عليه السلام. يا محمد، به درستى كه خدا راه مى‌نمايد به سوى خويش هر كه را كه باز كرد، و رو به سوى حقّ آورد كه تو را اجابت كند به سوى ولايت على عليه السلام» (و حضرت بعضى از آيه را ذكر نفرموده و آن اين است كه: «اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ يُنِيبُ»[١]. به اين سبب، تغيير سياق داده مضمون آن را ذكر فرموده تا بدانند كه آن حضرت به جهت غرضى انداخته، آنچه را كه از آيه انداخته؛ زيرا كه غرض به شرح آن تعلّق نگرفته. و ترجمه آن اين است كه: «خدا بر مى‌گزيند براى خود به جهت رسالت از رسولان خويش، هر كه را كه خواسته باشد»، بنا بر احد التّفسيرين).

٦٠٢/ ٢. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از عبدالرّحمان بن كثير،

[١]. شورا، ١٣.