«امير المؤمنين عليه السلام در قول خداى عزّوجلّ: «إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِلْمُتَوَسِّمِينَ»، فرمود كه: رسول خدا صلى الله عليه و آله متوسّم و دانا به نشانه و علامت هر چيزى بود، و من بعد از آن حضرت و امامان از فرزندان من، همه متوسميم».

و كلينى- رضى اللَّه عنه- فرمود كه: و در نسخه ديگر و يكى، يعنى از اصول چهار صد گانه، از احمد بن مهران، از محمد بن على، از محمد بن اسلم، از ابراهيم بن ايّوب به اسناد خويش مثل اين روايت شده است.

٢٩. باب در بيان عرض اعمال بر پيغمبر صلى الله عليه و آله و ائمّه عليهم السلام (و نمودن آنها به ايشان)

٥٨٣/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از قاسم بن محمد، از على بن ابى حمزه، از ابوبصير از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه: «جميع اعمال بر رسول خدا صلى الله عليه و آله عرض مى‌شود و در هر بامداد، اعمال بندگان به آن حضرت عرض مى‌شود؛ خواه آن اعمال نيكويى‌ها و طاعات باشد، و خواه بدى‌ها و معاصى (و مى‌تواند كه معنى اين باشد كه: خواه آن بندگان نيكوكار باشند و خواه نابكار). پس، از اعمال زشت حذر كنيد. و همين معنى فرموده خداى عزّوجلّ است كه: «اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ»[١]، يعنى: عمل كنيد اى تائبان، يا هر كار كه خواهيد بكنيد اى بندگان، پس زود باشد كه خدا و رسول او، كار شما را ببينند». و حضرت ساكت شد (و مؤمنان را كه مراد از آن، ائمّه عليهم السلام است، ذكر نفرمود؛ به جهت مصلحتى، كه ظاهر اين است كه تقيّه باشد).

٥٨٤/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از نضر بن سُويد، از يحيى حلبى، از عبدالحميد طائى، از يعقوب بن شعيب كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را از قول خداى عزّوجلّ: «اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ»، سؤال كردم. حضرت فرمود كه: «ايشان (يعنى مؤمنان كه در آيه مذكورند)، ائمّه عليهم السلام اند».

٥٨٥/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از عثمان بن عيسى، از سَماعه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «چيست شما را و شما را چه مى‌شود كه رسول خدا صلى الله عليه و آله را غمناك مى‌كنيد؟» كسى به آن حضرت عرض كرد كه:

چگونه او را غمگين مى‌كنيم؟ فرمود كه: «آيا نمى‌دانيد كه اعمال شما بر آن حضرت عرض‌

[١]. توبه، ١٠٥.