٥٧٠/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسن بن محبوب، از عبداللَّه بن غالب، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت فرمود كه: «چون اين آيه نازل شد: «يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ»[١]، مسلمانان گفته‌اند كه: يا رسول اللَّه، آيا تو امام و پيشواى همه مردمان نيستى؟ رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: منم رسول خدا به سوى همه مردمان، وليكن زود باشد كه بعد از من، امامانى چند از اهل بيت من باشند، كه از جانب خدا بر مردم گماشته باشند. پس ايشان را تكذيب كنند و پيشوايان كفر و ضلالت و پيروان ايشان بر ايشان ستم كنند. پس هر كه ايشان را دوست دارد، و پيروى و تصديق نمايد، ايشان را از من و با من است، و زود باشد كه مرا ملاقات كند. و بدانيد كه هر كه بر ايشان ستم كند، و تكذيب كند ايشان را، از من نيست و با من نخواهد بود و من از او بيزارم».

٥٧١/ ٢. محمد بن يحيى روايت كرده است، از احمد بن محمد و محمد بن حسين، از محمد بن يحيى، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: آن حضرت فرمود كه:

«امامان در كتاب خداى عزّوجلّ دو قسم‌اند: خداى تبارك و تعالى فرموده است كه: «وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا»[٢] كه هدايت كردن ايشان به امر ما است، نه به امر مردمان، و امر خدا را مقدّم مى‌دارند پيش از امر ايشان، و حكم خدا را پيش از حكم ايشان، و فرموده است كه: «وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ»[٣]، يعنى: «و گردانيديم ايشان را امامانى كه مى‌خوانند مردم را به سوى آتش دوزخ». و ايشان امر خويش را مقدّم مى‌دارند پيش از امر خدا، و حكم خويش را پيش از حكم خدا، و به خواهش‌هاى خويش، خلاف آنچه را كه در كتاب خداى عزّوجلّ است، مى‌گيرند و به آن عمل مى‌كنند». باب در بيان اين‌كه قرآن به امامان هدايت مى‌كند

٢٦. باب [در بيان اين‌كه قرآن به امامان هدايت مى‌كند]

٥٧٢/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب روايت كرده است كه گفت: امام موسى كاظم عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «وَ لِكُلٍّ جَعَلْنا

[١]. اسرا، ٧١.

[٢]. انبيا، ٧٣.

[٣]. قصص، ٤١.