٥٦٣/ ٦. و از او، از محمد بن على، از عثمان بن عيسى، از سَماعه، از ابوبصير روايت است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: «اين آيه‌ «بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ»، دليل علم ما است و آن‌كه ما، حافظ قرآنيم». يا اين آيه را خواند و بعد از آن فرمود كه:

«اى ابا محمد، به خدا سوگند كه خدا نفرموده كه اين قرآن، آيت‌هاى روشن است در ميان دو پهلوى مصحف؛ چه، در آيه است كه در سينه‌هاى اهل علم است».

ابوبصير مى‌گويد كه: عرض كردم كه: فداى تو گردم، ايشان كيانند؟ حضرت فرمود كه:

«كيست كه احتمال دهد كه ايشان غير ما باشند؟».

٥٦٤/ ٧. محمد بن يحيى، از محمد بن حسين، از يزيد شَعر، از هارون بن حمزه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى‌فرمود: «بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ»، و فرمود كه: «ايشان، ائمّه عليهم السلام بخصوص‌اند و غير ايشان را شامل نيست». باب در بيان اين‌كه كسانى كه خدا ايشان را ...

٥٦٥/ ٨. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از حسين بن سعيد، از محمد بن فُضيل كه گفت: از او سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ»، فرمود كه: «ايشان، ائمّه عليهم السلام اند بخصوص و غير ايشان مراد نيست».

٢٤. باب در بيان اين‌كه كسانى كه خدا ايشان را برگزيده و كتاب خويش را به ايشان ميراث داده، ائمّه عليهم السلام اند (نه غير ايشان)

٥٦٦/ ١. حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از محمد بن جمهور، از حمّاد بن عيسى، از عبدالمؤمن، از سالم روايت كرده است كه گفت: از امام محمد باقر عليه السلام سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ بِإِذْنِ اللَّهِ»[١]، يعنى: «بعد از آن‌كه ما به سوى تو وحى فرموديم، ميراث داديم و عطا نموديم اين كتاب كامل را (كه قرآن است) به آنان كه برگزيديم ايشان را بندگان از خويش، پس پاره‌اى از ايشان، ستم‌كار است بر نفس خويش، و برخى از ايشان، متوسط الحال و ميانه‌رو است، و بعضى از ايشان، پيشى گيرنده است به جميع خوبى‌ها» (كه پيوسته عمل به احكام اين كتاب مى‌نمايد). حضرت فرمود كه: «آن‌كه به خوبى‌ها پيشى گرفته، امام است و

[١]. فاطر، ٣٢.