رسول خدا صلى الله عليه و آله، افضل راسخين در علم است كه خداى عزّوجلّ همه آنچه را كه به سوى او فرو فرستاده، از تنزيل و تأويل، به او تعليم فرمود، و خدا چنين نبود كه بر او فرو فرستد چيزى را كه تأويل و معنى آن را به او تعليم نفرمايد، و اوصياى پيغمبر صلى الله عليه و آله بعد از آن حضرت (كه بهترين راسخين در علم‌اند، يا ايشان بعد از آن حضرت)، همه آن را مى‌دانند. و كسانى كه تأويل آن را نمى‌دانند، هرگاه عالم راسخ در علم (كه مراد از آن، امام عليه السلام است)، در باب ايشان (يا تأويل از روى علم) سخنى بفرمايد، خدا ايشان را از جانب نادانانِ به تأويل، جواب فرموده (يا اين نادان را قبول نموده و مدح فرموده به فرموده خويش)، كه‌ «يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا»[١]» (و حاصل مراد آن‌كه: شيعيان كه تأويل متشابه را نمى‌دانند، در مقام تصديق و قبول‌اند در باب تأويل كه از پيغمبر يا ائمّه عليهم السلام مى‌شنوند).

و حضرت فرمود كه: «قرآن خاص و عام و محكم و متشابه و ناسخ و منسوخ است (كه بر جميع اينها مشتمل است). و راسخين در علم، همه آنها را مى‌دانند».

٥٦٠/ ٣. حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از محمد بن اورَمه، از على بن حسّان، از عبدالرحمان بن كثير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «راسخين در علم، امير المؤمنين و امامان بعد از اواند عليهم السلام». باب در بيان اين‌كه ائمّه علم را ...

٢٣. باب در بيان اين‌كه ائمّه عليهم السلام علم را عطا شده‌اند و خدا آن را در سينه‌هاى ايشان ثابت فرمود

٥٦١/ ٤. احمد بن مهران، از محمد بن على، از حمّاد بن عيسى، از حسين بن مختار، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه تكلّم مى‌فرمود در اين آيه شريفه‌ «بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ»[٢]، يعنى: «بلكه قرآن آيت‌هاى روشن است در سينه‌هاى آنان كه داده شدند علم را». پس حضرت به دست خود اشاره به سينه خويش فرمود.

٥٦٢/ ٥. از او، از محمد بن على، از ابن محبوب، از عبدالعزيز عبدى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است در قول خداى عزّوجلّ: «بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ»، كه آن حضرت فرمود كه: «ايشان، ائمّه عليهم السلام اند».

[١]. آل عمران، ٧.

[٢]. عنكبوت، ٤٩.