مى‌گروند و چون خوانده شود قرآن بر ايشان، گويند كه ايمان آورديم به آن و دانستيم كه آن، كلام خداست. به درستى كه آن راست و درست است كه فرود آمده از جانب پروردگار ما. به درستى كه ما بوديم پيش از نزول آن، يا پيش از تلاوت آن بر ما، گردن نهادگان. اين گروه از اهل تورات، يا انجيل داده مى‌شوند (يعنى خدا مى‌دهد به ايشان، مزد ايشان را دو بار، به سبب صبر و شكيبايى ايشان بر ايمان» (به تورات يا انجيل و قرآن، يا بر ايمان به قرآن، پيش از نزول، يا تلاوت آن يا بر دين خود يا اذيّت كافران).

ابوالجارود مى‌گويد كه پس حضرت فرمود كه: «خدا شما را عطا فرموده، چنانچه ايشان را عطا نموده». پس اين آيه را خواند: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ»[١]، يعنى: «اى آنان كه گرويده‌ايد به رسولان گذشته، بترسيد از خدا و ايمان آوريد به رسول او (كه محمد صلى الله عليه و آله است) تا بدهد شما را دو نصيب بزرگ از بخشايش خويش (يكى براى ايمان به پيغمبران گذشته، و يكى براى ايمان به محمد صلى الله عليه و آله)، و تا قرار دهد از براى شما نور و روشنى را كه برويد به آن».

و حضرت فرمود كه: «يعنى امامى كه به او اقتدا كنيد».

٥٢١/ ٤. احمد بن مهران روايت كرده است كه از عبدالعظيم بن عبداللَّه حسنى، از على بن اسباط و حسن بن محبوب، از ابو ايّوب، از ابو خالد كابلى كه گفت: از امام محمد باقر عليه السلام سؤال كردم از قول خداى عزّوجلّ: «فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنا»[٢].

حضرت فرمود كه: «اى ابو خالد، به خدا سوگند كه اين نور، ائمه عليهم السلام اند. اى ابو خالد، هر آينه نور امام در دل‌هاى مؤمنان روشن‌تر است از آفتاب و روشنى‌بخش درخشان در روز. ايشان كسانى هستند كه دل‌هاى مؤمنان را روشن مى‌سازند و خدا نور ايشان را مى‌پوشد از هر كه مى‌خواهد. پس دل‌هاى ايشان تيره و تار مى‌گردد و ايشان را به آن تاريكى فرو گرفته، ايشان را مى‌پوشد و آن ظلمت به ايشان احاطه مى‌كند».

٥٢٢/ ٥. على بن محمد و محمد بن حسن، از سهل بن زياد، از محمد بن حسن بن شمّون، از عبداللَّه بن عبدالرحمان أصمّ، از عبداللَّه بن قاسم، از صالح بن سهل همدانى روايت كرده‌اند كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود: «در قول خداى عزّوجلّ‌ «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ‌

[١]. حديد، ٢٨.

[٢]. تغابن، ٨.