٤٤٠/ ٢. محمد بن حسن، از آن‌كه او را ذكر كرده، از محمد بن خالد، از محمد بن سِنان، از زيد شحّام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود كه:

«خداى تبارك و تعالى ابراهيم را بنده خود گردانيد، پيش از آن‌كه او را پيغمبر گرداند، و او را پيغمبر گردانيد، پيش از آن‌كه او را رسول گرداند، و او را رسول گردانيد، پيش از آن‌كه او را خليل گرداند،[١] و او را خليل خود گردانيد، پيش از آن‌كه او را امام گرداند. پس چون خدا همه چيز را از براى او جمع فرمود، فرمود كه: «إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً»؛ به درستى من تو را از براى مردمان پيشوا مى‌گردانم، كه همه به تو اقتدا كنند».

حضرت فرمود كه: «پس به جهت بزرگى امامت و بلندى مرتبه آن در چشم حضرت ابراهيم گفت: «وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ»؛ و بعضى از ذريه مرا نيز امام و پيشواى مردم گردان. خدا فرمود كه: عهد من (كه امامت است) به ستم‌كاران نمى‌رسد». حضرت فرمود كه: «سفيه نادان و ضعيف زبون، امام و پيشواى پرهيزگاران نمى‌باشد».

٤٤١/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از محمد بن يحيى خَثعمى، از هشام، از ابن ابى يعفور كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود:

«سادات و رؤساى پيغمبران و رسولان، پنج‌اند (و ايشان، صاحبان صبر و ثبات و جد و جهد از رسولان خدايند، كه شريعت‌هاى تازه داشته‌اند، و در تأسيس و تقرير آنها سعى تمام نموده‌اند، و بر تحمل سختى‌ها و جهاد و آزار كشيدن از سفيهان امت، مراسم صبر و شكيبايى به تقديم رسانيده‌اند)، و آسياى شريعت خدا بر سر ايشان گرديده، و ايشان: نوح و ابراهيم و موسى و عيسى و محمداند- صلى اللَّه عليه و آله و على جميع الأنبياء-».

٤٤٢/ ٤. على بن محمد، از سهل بن زياد، از محمد بن حسين، از اسحاق بن عبدالعزيز- كه ابوالسفاتج است-، از جابر از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: از آن حضرت شنيدم كه مى‌فرمود: «به درستى كه خدا، ابراهيم را بنده خود گردانيد، پيش از آن‌كه او را پيغمبر گرداند، و او را پيغمبر گردانيد، پيش از آن‌كه او را رسول گرداند، و او را رسول گردانيد، پيش از آن‌كه او را خليل گرداند، و او را خليل گردانيد، پيش از آن‌كه او را امام‌

[١]. و خُلّت، خالى ساختن دل باشد از غير خدا، يا مخصوص كردن كسى را به دوستى، و اين مرتبه، از رسالت بلندتراست.( مترجم)