شما است به علم و قدرت عموماً، و به فضل و رحمت خصوصاً؛ در هر جا كه باشيد و خدا به آنچه مى‌كنيد- از خير و شر- بينايى تمام دارد و اوست پادشاهى آسمان‌ها و زمين كه حكم‌گذارى و فرمان‌روايى او در آنها است، و به سوى خدا بازگردانيده مى‌شود عاقبت همه كارها.

در مى‌آورد شب را در روز (يعنى در آنْ افزايد چون ايام بهار و زمستان) و در مى‌آورد روز را در شب؛ چون فصل پاييز و تابستان و او دانا است به آنچه در دل‌ها است» (از امور مكنونه از عزائم و اعتقادات و ارادات، و چيزى از آنها پوشيده و پنهان نيست).

٢٤٩/ ٤. محمد بن ابى عبداللَّه روايت كرده و آن را مرفوع ساخته از عبدالعزيز بن مهتدى كه گفت: از حضرت امام رضا عليه السلام سؤال كردم از توحيد، آن حضرت فرمود كه: «هر كه سوره‌ «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ» را بخواند و به آن ايمان آورد، توحيد را شناخته». عرض كردم كه: آن را چگونه بخواند، يا تو آن را به چه وضع مى‌خوانى؟ فرمود كه: «چنانچه مردم آن را مى‌خوانند» و دو مرتبه كذلك اللَّه ربّى را در آخر آن زياد فرمود. يعنى: «چنين است خدا كه پروردگار من است». باب در بيان نهى از سخن گفتن در كيفيت و چگونگى خدا

٨. باب در بيان نهى از سخن گفتن در كيفيت و چگونگى خدا

٢٥٠/ ١. محمد بن حسن، از سهل بن زياد، از حسن بن محبوب، از على بن رِئاب، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: حضرت امام محمد باقر عليه السلام فرمود: «در خلق خدا و عجايب صنع او، سخن گوييد و در خدا سخن مگوييد؛ زيرا كه سخن گفتن در خدا، ثمره‌اى ندارد، مگر آن‌كه سرگردانى صاحب خويش را بيش مى‌كند».

٢٥١/ ٢. در روايت ديگر از حريز چنين است كه: «در هر چيز سخن گوييد و در ذات خدا سخن مگوييد».

٢٥٢/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن ابى عُمير، از عبدالرحمان بن حجّاج، از سليمان بن خالد روايت كرده است كه گفت: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «خدا مى‌فرمايد كه: «وَ أَنَّ إِلى‌ رَبِّكَ الْمُنْتَهى‌»[١]، يعنى: «و نيز در صحف موسى و ابراهيم مذكور است، اين‌كه: به سوى پروردگار تو است پايان كار» (و رجوع همه خلائق بعد از انقطاع‌

[١]. نجم، ٤٢.