«امير المؤمنين عليه السلام از براى مردم خطبه خواند و پس فرمود كه: اى گروه مردمان، جز اين نيست كه منشأ وقوع فتنه‌ها و ضلالت‌ها (كه موجب امتحان خلائق است)، خواهش‌هاى نفس است كه پيروى آنها مى‌شود، و احكامى چند كه از سر نو پيدا مى‌گردد كه در آنها با كتاب خدا مخالفت مى‌شود، و در آن مردانى چند، مردانى را دوست خود مى‌گردانند و يكديگر را اعانت و يارى مى‌نمايند.

پس اگر باطل، خالص و ساده مى‌بود (كه چيزى از حق در آن نبود)، بر هيچ صاحب عقل و فطانت پوشيده نبود، و اگر حق خالص مى‌بود (كه چيزى از باطل با آن نبود)، اختلافى به هم نمى‌رسيد. وليكن از آن، مشتى و از آن، مشتى فراگرفته مى‌شود، پس با هم آميخته مى‌شوند و با هم مى‌آيند و در اين هنگام، شيطان بر دوستان خويش مستولى مى‌شود و بر ايشان دست مى‌يابد و نجات مى‌يابند آنان كه پيشى گرفته از براى ايشان از جانب خدا سابقه نيكوتر كه سعادت دنيا و آخرت است».

١٦٢/ ٢. حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد روايت كرده است، از محمد بن جمهور عَمّى، و آن را مرفوع مى‌سازد كه گفت: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: «هر گاه بدعت‌ها در ميان امت من ظاهر گردد، بايد كه عالم علم خود را ظاهر كند (و بيان كند كه آن بدعت است). پس هر كه آن را اظهار نكند، لعنت خدا بر او باد».

١٦٣/ ٣. و به همين اسناد، از محمد بن جمهور روايت است و آن را مرفوع ساخته كه آن جناب صلى الله عليه و آله فرمود: «هر كه بيايد به نزد صاحب بدعتى و او را تعظيم نمايد و بزرگ دارد، جز اين نيست كه در خرابى دين اسلام كوشش مى‌نمايد».

١٦٤/ ٤. و به همين اسناد، از محمد بن جمهور روايت است و آن را مرفوع ساخته كه گفت: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: «خدا ابا فرموده از براى صاحب بدعت كه توبه كند، يا توبه او را قبول فرمايد». به آن حضرت عرض شد كه: يا رسول اللَّه، چرا صاحب بدعت توبه نمى‌كند، يا چگونه مى‌شود كه توبه او مقبول نباشد؟ فرمود: «زيرا كه دلش، دوستى آن بدعت، نوشانيده شده» (و آن بر وجهى در دل او در آمده كه در آن رسوخ به هم رسانيده و جا گرفته كه از آن بيرون نمى‌رود. از كلام آن جناب چنين ظاهر مى‌شود كه معنى اول، كه صاحب بدعت توفيق توبه نمى‌يابد، مراد باشد، اگر چه، در معنى دوم نيز احتمال دارد).