را توبه نمى‌باشد». پس اين آيه را خواند: «إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ»[١]، يعنى: «جز اين نيست كه قبول توبه بر خدا واجب است به مقتضاى وعده و لطف از براى آنان كه بدى را به جا مى‌آورند به نادانى و سفاهت نه از روى علم و دانش».

١٢٧/ ٤. محمد بن يحيى، از احمد بن عيسى، از حسين بن سعيد، از نضر بن سُويد، از يحيى حلبى، از ابو سعيد مُكارى، از ابوبصير، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه در فرموده خداى عزّوجلّ: «فَكُبْكِبُوا فِيها هُمْ وَ الْغاوُونَ»[٢]، كه ترجمه ظاهر آن اين است: «پس در افكنده شوند به روى در جهنم ايشان و گمراهان» (يعنى: بتان و پرستندگان ايشان). آن حضرت فرمود: «ايشان گروهى هستند كه عدالت يا هر امر حقى را وصف نمودند به زبان‌هاى خويش، بعد از آن، آن را مخالفت كردند. و به سوى غير آن رفتند و آن را به عمل آوردند». باب نوادر

١٦. باب نوادر[٣]

١٢٨/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عُمير روايت كرده از حفص بن بَخترى و آن را مرفوع ساخته كه گفت: امير المؤمنين عليه السلام مى‌فرمود كه: «راحت دهيد روح‌هاى خويش را به حكمت‌هاى تازه و علم‌هاى نافع؛ زيرا كه ارواح مانده مى‌شوند، چنانچه بدن‌ها مانده مى‌شوند».

١٢٩/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد، از نوح بن شُعيب نيشابورى، از عبيداللَّه بن عبداللَّه دهقان، از دُرست بن ابى منصور، از عروه پسر برادر شعيب عَقَرقوفى، از شعيب، از ابوبصير كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:

«امير المؤمنين عليه السلام مى‌فرمود: اى طلب كننده علم، به درستى كه علم، صاحب فضيلت‌هاى‌

[١]. نساء، ١٧.

[٢]. شعراء، ٩٤.

[٣]. بابى است كه آنچه در آن است با ابواب سابق مناسب داشته باشد، بلكه در اصل مطلب، با آنها يكى باشد، وليكن به واسطه كمى و قلّت آنچه در باب نوادر ذكر مى‌شود، يا به جهت اشتمال آن بر مطالب بسيار، محدثين را ممكن نبود كه عنوانى از براى آن قرار دهند؛ چنانچه از براى آنچه در غير باب نوادر مذكور است، عنوانات متعدده على حده قرار داده و مى‌دهند؛ زيرا كه عنوان قرار دادن از براى همه احاديث يا همه مطالب آن، باعث طول و از براى بعضى دون بعضى، موجب اخلال يا ترجيح بلا مرجح است و آن معقول نيست. لهذا آن را به باب نوادر معنون گردانيدند. ذكر باب نوادر، در هر كتاب، كه باب نوادر دارد، معنى و علتش اين است.( مترجم)