١٢١/ ٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از قاسم، از منقرى، از حفص بن غياث، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود كه: «چون عالم را ببينيد كه با دنياى خويش محبّت داشته باشد، او را بر دين خود متهم كنيد؛ زيرا كه هر كه دوست چيزى باشد، آنچه را كه دوست مى‌دارد، رعايت مى‌نمايد». و فرمود كه: «خدا به سوى داود عليه السلام وحى فرمود كه: در ميانه من و خود، عالمى قرار مده كه فريفته دنيا باشد، كه تو را از راه دوستى من باز مى‌دارد؛ زيرا كه اين گروه، راه‌زنان بندگان منند كه مرا مى‌خواهند. به درستى كه پست‌تر چيزى كه كه من با ايشان مى‌كنم، آن است كه شيرينى لذّت مناجات با خود را از دل‌هاى ايشان بر مى‌كنم».

١٢٢/ ٥. على، از پدرش، از نوفلى، از سَكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: فقها، امين‌هاى پيغمبرانند؛ مادام كه در دنيا داخل نشوند. به آن حضرت عرض شد كه: يا رسول اللَّه، مراد از دخول ايشان در دنيا چيست؟

فرمود كه: پيروى كردن از سلطان و چون چنين كنند، از ايشان حذر كنيد بر دين خويش».

١٢٣/ ٦. محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، از حمّاد بن عيسى، از رِبعى بن عبداللَّه، از آن‌كه او را حديث كرده، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود كه: «هر كه طلب علم كند از براى آن‌كه فخر و مباهات كند با علما، يا با سفيهان كم عقل به آن جدال و ستيزه نمايد، يا به آن روى مردم را به سوى خويش گرداند، جاى خويش را در جهنم آماده داند؛ زيرا كه رياست و مهترى صلاحيت ندارد، مگر از براى اهل آن».

١٥. باب در بيان لزوم حجّت بر عالم و سخت گرفتن امر بر او

١٢٤/ ١. على بن ابراهيم بن هاشم، از پدرش، از قاسم بن محمد، از مِنقرى، از حفص بن غياث، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت فرمود: «اى حفص، از براى جاهل هفتاد گناه آمرزيده مى‌شود، پيش از آن‌كه يك گناه از براى عالم آمرزيده شود».

١٢٥/ ٢. به همين اسناد از او روايت شده كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه: «عيسى بن مريم فرمود: واى بر علماى بد! كسى نمى‌داند كه آتش بر ايشان چگونه زبانه مى‌كشد».

١٢٦/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، و محمد بن اسماعيل، از فضل بن شاذان، همه روايت كرده‌اند از ابن ابى عُمير، از جميل بن درّاج، كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود: «چون روح به اين جا رسيد- و با دست خود اشاره به حلقوم خويش فرمود- عالم‌