١١٧/ ٧. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از آن‌كه او را ذكر كرده، از محمد بن عبدالرحمان بن ابى ليلى، از پدرش، كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: «چون علم را شنيديد و دانستيد، به آن عمل نماييد. و بايد كه دل‌هاى شما، گشاده باشد؛ زيرا كه علم، چون بسيار شود در دل آن كسى كه تاب تحمل آن نداشته باشد، شيطان بر او دست يابد. پس چون شيطان با شما خصومت و جدال كند، رو به او آوريد به آنچه مى‌شناسيد؛ زيرا كه مكر و حيله شيطان، سست و ضعيف است». عرض كردم كه: آنچه را كه مى‌شناسيم چيست (تا با آن با وى مخاصمه نماييم)؟ فرمود كه: «با او مخاصمه كنيد به آنچه از براى شما ظاهر شده از قدرت خداى عزّوجلّ».

١٤. باب در بيان آن‌كه علم خويش را آلت خوردن مال مردم ساخته و آن‌كه به آن فخر و مباهات مى‌نمايد

١١٨/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى و على بن ابراهيم، از پدرش، همه روايت كرده‌اند از حمّاد بن عيسى، از عمر بن اذينه، از ابان بن ابى عيّاش، از سُليم بن قيس كه گفت: شنيدم از امير المؤمنين عليه السلام كه مى‌فرمود كه: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: دو پر اشتهاى پر خورند كه سير نمى‌شوند: يكى طلب كننده دنيا، و ديگرى طلب كننده علم. پس هر كه اقتصار كند از دنيا بر آنچه خدا از براى او حلال گردانيده، سالم مى‌ماند. و هر كه آن را بگيرد از جايى كه حلال نباشد، هلاك مى‌شود؛ مگر آن‌كه توبه كند و آن حرام را به صاحبش برگرداند.

و هر كه علم را از اهل آن فرا گيرد، و به علم خود عمل نمايد، نجات يابد و هر كه دنيا را به علم اراده كند، همان دنيا بهره اوست».

١١٩/ ٢. حسين بن محمد بن عامر، از مُعلّى بن محمد، از حسن بن على وشّاء، از احمد بن عائذ، از ابى خديجه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: «هر كه حديث را خواهد به جهت منفعت دنيا، او را در آخرت نصيبى نخواهد بود. و هر كه خير آخرت را به آن اراده كند، خدا خير دنيا و آخرت را به او عطا فرمايد».

١٢٠/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از قاسم بن محمد اصبهانى، از مِنقرى، از حفص بن غياث، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه: «هر كه حديث را به جهت منفعت دنيا اراده كند، او را در آخرت نصيبى نباشد».