٩٣/ ٨. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از عبداللَّه بن محمد حجّال، از بعضى از اصحاب خويش روايت كرده و آن را مرفوع ساخته كه گفت: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «با يكديگر ذكر و ملاقات كنيد، و در ميانه خويش تكلم كنيد به حديث؛ زيرا كه حديث، باعث جلاى دل‌ها است. به درستى كه دل‌ها، زنگ مى‌گيرد؛ چنان كه شمشير زنگ مى‌گيرد و جلاى آن، به حديث است». باب در بيان بذل و بخشش علم‌

٩٤/ ٩. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از فَضاله بن ايّوب، از عمر بن ابان، از منصور صيقل كه گفت: شنيدم از حضرت امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: «تذاكر علم (و آن را با يكديگر ياد كردن)، به منزله خواندن و بازجويى (و حفظ و تازگى عهد با) آن است و چنين خواندنى چون نمازى است كه مقبول باشد».

١٠. باب در بيان بذل و بخشش علم‌

٩٥/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن اسماعيل بن بَزيع، از منصور بن حازم‌[١]، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: «در كتاب على عليه السلام خواندم كه: خدا بر جاهلان عهد و پيمان در طلب كردن علم نگرفت تا [اين‌كه‌] بر علما، عهد و پيمان گرفت به بذل و بخشش علم از براى جاهلان؛ زيرا كه علم، پيش از جهل بوده است».

٩٦/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد برقى، از پدرش، از عبداللَّه بن مغيره و محمد بن سِنان، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام درباره آيه‌ «وَ لا تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنَّاسِ»[٢]، كه ترجمه آن اين است كه: «و مگردان رخ خويش را به جهت مردمان» (يعنى روى خويش را به يك سو مبر و ميل مده). كه آن حضرت فرمود: «بايد كه مردمان در نزد تو در علم برابر باشند» (چنان نباشى كه به بعضى عطا كنى و به بعضى نه. يكى را بر ديگرى بدون مرجحى ترجيح دهى كماً و كيفاً).

٩٧/ ٣. به همين اسناد از پدرش، از احمد بن نضر، از عمرو بن شمر، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه آن حضرت فرمود: «زكات علم، به اين است كه آن را به بندگان خدا تعليم دهيد».

[١]. در نسخه مترجم- رحمه اللَّه- منصور بن حازم است.

[٢]. لقمان، ١٨.