٧٤/ ١. على بن محمد بن عبداللَّه، از احمد بن محمد، از محمد بن خالد، از سليمان بن جعفر جعفرى، از آن‌كه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: «امير المؤمنين عليه السلام مى‌فرمود: از جمله حق عالم آن است كه پر اصرار نكنى بر او در سؤال كردن و جامه آن را نگيرى، چون بر او داخل شوى و در نزد او گروهى باشند، بر همه ايشان سلام كن و او را به تحيت و سلام تخصيص ده (بر ايشان عموماً سلام كن و بر او خصوصاً) و در پيش روى او بنشين و در پشت سر او منشين، و به چشم و دست خويش اشاره مكن، و بسيار مگو كه فلان كس چنين گفته، و فلان كس چنين گفته، به جهت مخالفت گفتار او. به طول صحبت او، دل تنگ مشو؛ زيرا كه داستان علم، چون داستان درخت خرما است كه آن را انتظار مى‌برى تا چيزى از آن بر تو فرود آيد. اجر عالم بزرگ‌تر است از اجر آن‌كه روزها روزه بدارد و شب‌ها به عبادت ايستاده باشد و در راه خدا با كافران جهاد كند». باب در بيان ضرر مردن علما

٧. باب در بيان ضرر مردن علما

٧٥/ ١. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از ابو ايّوب خرّاز، از سليمان بن خالد، از امام جعفر صادق عليه السلام كه آن حضرت فرمود:

«هيچ‌كس از مؤمنان نمى‌ميرد كه مردنش دوست‌تر باشد به سوى شيطان از مردن فقيه دانشمند».

٧٦/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود كه: «چون مؤمن فقيه بميرد، در دين اسلام چنان شكافى به هم رسد كه هيچ چيز آن را مسدود نكند».

٧٧/ ٣. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از على بن ابى حمزه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از ابوالحسن موسى بن جعفر عليه السلام كه مى‌فرمود: «چون مؤمن بميرد، فرشتگان خدا، بقعه‌هاى زمينى كه خدا را بر روى آن عبادت مى‌كرده و درهاى آسمان كه عمل‌هاى او در آن بالا مى‌رفته، همه بر او بگريند، و در دين اسلام چنان شكافى به هم رسد