کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٥٥١ - فصل

مرا دوست نداشته باشد آنها او را فائده و نفع نخواهد داد، گفتند كه: كدام‌اند اهل بيت تو يا رسول اللَّه؟

فرمود: آنكه اجابت دعوت من كند و استقبال قبله من نمايد، و آنكه آفريده باشد او را حق تعالى از من، و از خون و گوشت من، آنگاه گفتند كه دوست ميداريم خداى و رسول او را و أهل بيت او را؛ آن حضرت فرمود كه: گوارا باد كه شما اكنون از ايشانيد و مرد با آن كس است كه او را دوست ميدارد، و مر او راست آنچه اندوخته است.

مفضل بن عمر روايت كند از أبى عبد اللَّه كه او از پدر خود امير المؤمنين (ع) روايت ميكند كه آن حضرت يك روزى در مكان وسيعى نشسته بود و مردم بسيار نزد او مجتمع بودند، مردى برخاسته گفت: يا امير المؤمنين تو در مكان كرامت نشسته كه خداى تعالى براى تو فرستاده با اعيان، و پدر تو معذب است بآتش سوزان؟ فرمود: كه تم زن كه خداى تعالى دهان ترا بريزد و متفرق گرداند، بخدائى كه محمد را براستى برانگيخت كه اگر پدر من شفاعت كند هر گناهكارى را كه بر روى زمين است حق جل و علا شفاعت او را در باره ايشان مى‌پذيرد و قبول ميكند، پدر من معذب باشد بآتش و پسرش قسيم جنت و نار بود؟

بعد از آن فرمود: بآن خداى كه محمد را مبعوث گردانيد كه نور ابو طالب در روز قيامت همه أنوار خلايق را فرو نشاند الا پنج نور را كه آن: نور محمد است، و نور من؛ و نور فاطمه، و نور حسن، و نور حسين : و آنان كه از اولاد حسين باشد از أئمه (ع) زيرا كه نور ايشان از نور ما است كه حق تعالى آن را خلق كرده از قبل خود بدو هزار سال پيش از آنكه آدم را بيافريند.