کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٤٠ - در بيان آنچه نازل شده از قرآن در شأن آن حضرت

در اسفل سافلين، و ايشان در آنچه آرزو برد تنهاى ايشان جاويدانند، يعنى مشتهيات خود را دائم مييابند، نعمان بن بشير روايت كند كه امير المؤمنين (ع) يك شبى اين آيت را قرائت ميفرموده ميگفت:

من از ايشانم و چون اقامت گفتند و بنماز برخاست فرمود كه: نميشنوند آواز دوزخ را.

و ديگر وَ لَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ‌ يعنى هر آينه تو بشناسى آن منافقان را در گردانيدن سخن از صواب بجهت تعريض و ناصواب گفتن، مرويست از أبو سعيد كه او گفت كه: امير المؤمنين (ع) اين طائفه را دشمن ميداشت.

و ديگر مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها امير المؤمنين (ع) فرمود كه حسنه دوستى ما است كه أهل بيتيم و سيئه دشمنى ما است هر كرا بغض ما باشد حق سبحانه و تعالى او را سرنگون بدوزخ سوزان اندازد.

و ديگر فَأَذَّنَ مُؤَذِّنٌ بَيْنَهُمْ‌ يعنى آواز دهده آواز دهنده در ميان بهشتيان و دوزخيان در قيامت أبو جعفر محمد بن على الباقر (ع) فرمود كه: أو على بن ابى طالب (ع).

و ديگر إِذا دَعاكُمْ لِما يُحْيِيكُمْ‌ يعنى هر گاه خواند پيغمبر شما را براى چيزى كه زندگانى شما بآن چيز باشد، اجابت او نمائيد، أبو جعفر (ع) فرمود كه آن دعوت بولايت على بن ابى طالب است كه دوستان او دل زندگانند در دنيا و آخرت.