کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٤ - فصل

ندانسته و تصورى كه با خود كرده حكم بر تفضيل آن نميتواند كردن.

الحمد للَّه و المنه كه تصديق جميع رسل ميكنيم و ميان اولاد پيغمبر كه مناصب امامت دارند هيچ تفرقه نميكنيم و منكر ولايت هيچ كدام نيستيم و بنى هاشم را مخصوص مى‌گردانيم بمحبت و ميدهيم هر مردى را قسط و نصيب او از منزلت.

فاما على بن ابى طالب (ع) را منفرد مى‌سازيم بامامت شريفه و مقامات كريمه و مناقب رفيعه كه عرق صحيح دارد و منشأ كريم و شأن عظيم و عمل جسيم و علم بى‌حد و حلم بى‌عد و بيان فصيح عجيب و لسان بليغ غريب و صدر رحيب و اخلاق حميده او موافق اعراق پسنديده اوست فكر به پيرامون قدرش نميتواند رسيد، و ذكر و صفت جميلش را در سمط نظم و نثر نمى‌تواند كشيد.

و اما امام حسن و امام حسين ٨ مثل شمس و قمرند در منافع عامه و نعم شامله بلكه انفع و اشمل و اگر عارف احوال ايشان مى‌بودند كه دو در كدام بحرند و دو درج كدام برج‌اند و بحسب و نسب بكه منتهى مى‌شوند ايشان را در ذكر قرين يكى از اولاد مهاجرين و صحابه نمى‌ساختند و امتياز مى‌دادند و انصاف پيش آورده مصدق اين را قول نبى ميدانستند كه فرموده است كه ايشان بهترين جوانان اهل بهشتند و هر كه ايشان بهتر او باشند او بهتر اقران خودست و ببهشت داخل نمى‌تواند شد مگر بصدق و صبر و بحلم و علم و بطهارت و زهد و بعبادت و طاعت و اعمال‌