کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤١٥ - در بيان آنچه نازل شده از قرآن در شأن آن حضرت

يعنى أى فاطمه أى صاحب بزرگى و يقين أى دختر بهترين همه خلائق روى زمين آيا نديدى درمانده بى‌نواى مسكين كه ايستاده است بر در خانه با ناله و حنين كه شكايت برداشته بأرحم الراحمين، و فروتنى شيوه كرده شكايت آورده بما از گرسنگى در حالتى كه هست او اندوهگين، هر مردى مكلف كه هست بآنچه در گروست و بآنچه اندوخته رهين، و كننده خيرات را ظاهر شده كه موعد اوست بهشت عليين كه حرام كرده خداى تعالى آن را بر بخيل لئيم، و بخيل راست موقفى بغايت خواركننده كه مى‌اندازد آتش او را از آنجا بقعر سجين كه شراب او آب گرم جوشان باشد، و طعام آوريم أبدان دوزخيان.

حضرت فاطمه كه اين شنيد فرمود كه:

يعنى أمر تو اى پسر عم من شنيدنى است و فرمان بردنى، و نيست مرا از آن ملامتى و نه ملالتى و ذلتى، و آن طعام را خود نخورده براى مسكين فرستادند، و خود را در آن شبان روز بآب روزه گشودند.

و در روز دوم يك صاع ديگر آسيا كرده نان پخت، و چون امير المؤمنين (ع) از نماز مغرب فارغ شده بمنزل فرمود طعام را پيش نهادند يتيمى آمد و گفت: السلام عليكم يا اهل بيت محمد، من يتيمى‌ام از اولاد مهاجرين كه در روز عقبه پدر من شهيد شد مرا اطعام كنيد كه خداى تعالى از موائد بهشت شما را طعام دهد، پس چون امير المؤمنين و فاطمه ٨ اين را شنيدند طعام خود را براى او فرستادند و بآب خالص در اين شب نيز روزه گشودند.

و در روز سوم ديگر حضرت فاطمه برخاست و آن صاع باقى را از جو آسيا كشيد و نان پخت، و وقتى كه امير المؤمنين (ع) با پيغمبر نماز شام گزارده بمنزل آمد و طعام پيش آوردند اسيرى آمد بر در خانه و گفت: السلام عليكم يا اهل بيت محمد، مرا اسير كرده‌اند و كسى بمن‌