کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٦٦ - و از بقاياى حرب صفين حرب نهروان است

و امير المؤمنين (ع) از عقب ايشان فرموده تا بدو فرسخى ايشان نزول فرمود، و مكاتبات و مراسلات ارسال گردانيد، ممتنع نشدند و از آن باز نگشتند، و ابن عباس را سوار كرده فرستاد كه از ايشان بپرس كه انكار و شبهه شما در باره من چيست، و فرمود كه: من رديف توأم تو از ايشان مترس.

چون ابن عباس آمد گفت: انكار شما در باره امير المؤمنين (ع) بچه چيز است؟ گفتند: در بسيار چيز اگر خود حاضر ميبود ما او را تكفير ميكرديم باينها نعوذ باللَّه من ذلك، و امير المؤمنين (ع) در وراء ابن عباس اينها را ميشنيد، ابن عباس گفت: يا امير المؤمنين تو خود شنيدى كلام ايشان را و تو أحقى بجواب ايشان اقدام فرماى.

آن حضرت فرمود كه: اى مردمان منم على بن ابى طالب بمن تكلم كنيد كه بر من چه انكار داريد؟

گفتند انكار ما بر تو اولا آنست كه با تو مقاتله أهل بصره كرديم، چون خداى تعالى ترا ظفر داد مباح ساختى بر ما غنايمى كه در ميان لشكريان بود، و منع فرمودى ما را از زنان و صبيان كه به اسيرى بگيريم، چون است كه غنايم ايشان بر ما حلال بود و زنان و صبيان حرام؟

فرمود كه: اى جماعت أهل بصره كه ابتدا نمودند بقتال ما چون ظفر يافتيد قسمت كرديد سلب و غنيمت آن جماعت كه با شما مقاتله كرده بودند، و من منع كردم شما را از سبى زنان و صبيان زيرا كه زنان خود با شما مقاتله نكرده بودند، و صبيان خود بر فطرت اسلام‌اند و نقض عهد نكرده بودند و گناهى ندارند، و حال آنكه من ديدم رسول اللَّه ٦ كه بر مشركان منت نهاد، و زنان و صبيان ايشان را گذاشت، پس تعجب نبايد كرد اگر منت بنهم بر جماعتى كه دعوى اسلام كنند، و زنان و طفلان ايشان را بسبى نگيرم.