کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٢٧ - در بيان زهد آن حضرت در دنيا و قناعت و عبادت او(ع)

و ايشان را سود در آن احسان، و نشر اين معنى فرمود در ميان عالميان، و عوض داد بآن بذل وجود دار خلد و چنان، و حور و قصور و ولدان كه‌ وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً.

يعنى مى‌دهند طعام را بر دوستى خداى تعالى يا بر حب طعام يعنى با وجودى كه محتاج‌اند بآن طعام آن را ايثار مينمايند و ميخورانند درويش بيمايه را، و خردسال بى‌پدر را، و اسيرى را كه از كفار گرفته‌اند و اين مطعمان بلسان مقال يا بزبان حال مى‌گويند كه: جز اين نيست كه ميخورانيم شما را اين طعامها براى رضاى خداى تعالى، نميخواهيم از شما پاداش و مكافاتى و سپاس، و نه آزارى كه منت نهيم چه در احسان منت نهادن و توقع جزا داشتن از ثواب بكاهاند.

و بدان كه انواع عبادت بسيار است و اصناف آن بيشمار، و آن موقوفست بر قوت يقين اين كس بحضرت رب العالمين و آنچه نزد اوست از تنعيم نعيم و از تعذيب جحيم.

و لهذا امير المؤمنين (ع) فرموده كه: لو كشف الغطاء ما ازددت يقينا. پس شدت يقين او دال است بر قوت دين او و رجحان موازين او، و بموجب روايات صحيحه و دلالات صريحه هيچ نوعى از أنواع عبادات نبوده الا كه آن حضرت از آن حظ أوفر داشته و نصيب أتم أشمل، هر چيزى از خيرات كه در عرصه امكان بوجود آمده آن حضرت از آن پيشى داشته، و هر شرف و مجد و بزرگى كه بوده آن حضرت فوق آن علم أفراشته، و زهد او بشهادت نبى ٦ بثبوت رسيده.