کشف الغمة ت و شرح زوارهای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٦٥ - ذكر در بيان غزارت و كثرت علم آن حضرت
ما أَنْزَلَ اللَّهُ عَلى بَشَرٍ مِنْ شَيْءٍ يعنى نشناختند خداى را آنچه حق شناخت اوست وقتى كه گفتند كه نفرستاده خداى تعالى بر بشر هيچ چيز را از آيات و احكام، پس متعين مىشود قتال ايشان تا ايمان بيارند، بنا بر اين حضرت رسول اللَّه ٦ بقتال اشتغال نمود تا دين قائم شد و ايشان فوج فوج بدين اسلام درآمدند، اين بيان قتال تنزيلى است.
و اما تأويل آن همان تفسير اوست با آنچه آخر مدلول آن مالش بآن كند و بآن راجع شود پس كسى كه حمل كند قرآن را بر معنى كه اقتضا ميكند آن معنى را لفظ او از مدلول خطاب و تفسير كرد بچيزى كه متناول است از معانى كه آن مراد است از آن منطوق پس او طريق صواب را سپرده، و كسى كه اعراض كرد از آن معنى و صرف كرد و گردانيد از مدلول و مقتضاى خودش و حمل نمود بر غير مراد از آن مفهوم بچيزى كه موافق هوا و مطابق مشتهيات اوست، و تأويل ميكند آن را بچيزى كه موجب ضلالت است از نهج هدايت باعتقاد آنكه اين مجمل آنست كه ادعا كرده و مقصد آنست كه افترا بسته و حال آنكه مراد اللَّه غير آنست كه مدعيات اوست، پس قرآن را از آن مدلول خود گردانيده و در غير سبيل او سلوك نموده، و مخالفت جميع ائمه هدى كرده، و تابع نفس و هوا بوده پس مادامى كه بر اين ضلالت اصرار دارد و بر اين مخالفت استمرار مىورزد متعين مىگردد قتال او تا رجوع كند بأو امر الهى و طاعت او.
و لهذا حضرت رسول ٦ گردانيد و مقرر داشت قتال بر تأويل را مثل قتال بر تنزيل آن حضرت مقاتله فرمود با جماعتى كه جرايم ايشان أقوا بود بجهت منصب نبوت و آنچه جرايم ايشان از اينان فروتر بود قتال آن بامام زمان بازگذاشت، چه امامت فرع نبوت است پس امير المؤمنين (ع) با ايشان مقاتله نمود بر حسب وعده كه پيغمبر ٦ داده بود و حضرت امير المؤمنين (ع) در روز قتال با منافقان باين معنى