کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤١٣ - در بيان آنچه نازل شده از قرآن در شأن آن حضرت

ابن عباس روايت كند كه پيغمبر ٦ فرمود كه: هيچ آيتى نيست از آيات قرآنى كه حق تعالى فرستاده باشد و در او يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا بود الا كه على (ع) رأس و امير آن آيتست.

و از ابن عباس مرويست و ثعلبى و غير او نيز از أهل تفسير آورده‌اند در سبب نزول آيت‌ يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً و اگر چه شمه از اين آيت كريمه نيز سمت ذكر يافت اما آن تفصيلى كه ايشان ايراد نموده‌اند اينجا مبين ميگردد اين آنست كه آورده‌اند كه:

يك نوبتى امام حسن و امام حسين ٨ مريض شدند و رسول اللَّه ٦ با بعضى أصحاب بعيادت ايشان رفتند، و عامه عرب نيز بعيادت ايشان رفته بودند گفتند: يا ابا الحسن اگر نذرى را بر خود لازم گردانى براى صحت فرزندانت كه بآن وفا نمائى دور نباشد كه نذرى را كه مرقوم بوفا نساختند چيزى نيست.

امير المؤمنين (ع) فرمود كه: چون ايشان صحت بيابند من نذر كردم براى آن شكرانه سه روز روزه بدارم.

و فاطمه زهرا نيز بهمين طريق نذر كرد.

و ايشان را جاريه كه فضه ميگفتند او نيز اين چنين نذر كرد.

بعد از آنكه آن شاهزاده‌ها لباس عافيت پوشيدند و شربت صحت نوشيدند، و در آن ولا نزد آل محمد نه قليل بود و نه كثير، پس امير المؤمنين (ع) رفت پيش شمعون خيبرى يهودى و از او سه صاع جو قرض نمود، و در حديث مزنى آورده روايت از مهران باهلى كه آن حضرت رفت نزد همسايه يهودى كه او را بود كه او را شمعون بن حانا ميگفتند كه از او پشم ستاده بريسند و از اجور آن آن نذر را