کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٢ - و اما آيات و معجزات آن حضرت

و جميع بلغا در مقابله آن فرو مانده‌اند با وجود آنكه مركب است از آن حروفى كه ايشان در محاورات خود استعمال ميكنند و اگر همه ايشان ظهير و نصير يك ديگر شوند كه اتيان نمايند بمثل آن سوره يا آيتى نميتوانند، خود را بواسطه عجز در خوارى و ذلت انداختند، و سر و مال را هدف آن ساختند.

و ديگر آمدن درخت است كه بعد از طلبيدن سر را قدم ساخته بخدمت آن حضرت شتافت چنانچه حضرت امير المؤمنين (ع) اين حال را در خطبه قاصعه ذكر فرموده باين كيفيت كه كفار گفتند كه اى محمد اگر تو اين درخت را طلبيده او از جاى خود جنبيده به پيش تو بيايد ما بتو ايمان آوريم آن حضرت گفت اگر هستى كه ايمان بخدا و قيامت دارى و ميدانى كه من رسول اللَّه‌ام پس از بيخ و ريشه‌اى درخت كنده شو و نزد من بيا باذن اللَّه تعالى، في الحال از جاى خود حركت كرده و جنبيده روان شد بآواز غريب تا بنزد آن حضرت رسيد كفار گفتند كه: هذا ساحِرٌ كَذَّابٌ‌، نعوذ باللَّه من ذلك.

و ديگر بيرون آمدن آبست از انگشت مبارك آن حضرت وقتى كه بسفر ميرفتند گويند سفر تبوك بود اصحاب شكايت از آب كردند و از تشنگى بى‌قرار شدند و نزديك بآن شد كه بمعرض تلف آيند، آن حضرت بر اين واقف شده فرمود كه حقتعالى با منست و من توكل بوى كرده‌ام، ظرفى بياريد «ج ٢»